iyi insan olmak mı çaba gerektirir kötü insan olmak mı

cinlisophie ukdesidir.

bu devirde kesinlikle iyi insan olmak daha büyük çaba gerektiriyor.

hak yemek, yalan söylemek, aldatmak, iftira atmak hatta adam öldürmek bile şuan o kadar kolay bir mevzu ki..

daha insan olamadım ki iyisi kötüsü olayım.

hiç biri. çünkü iyi insan da kötü insan da çaba gösterdiğinin farkında değildir..

insanın mayası vardır. doğuştan gelen bu maya ya sağlamdır ya da bozuktur, bu kadar basit.
mayası bozuk insan ne kadar çabalasa da iyi insan olamaz.
dolayısıyla çaba sarf etmek insanın mayasını değiştirmez, iç yüzü illa ki ortaya çıkar.

insan olmak ve insan kalabilmektir aslolan. yani insan, default değeri 'iyi'olandır /olması gerekendir bir anlamda. insan olmayı/kalabilmeyi başardığı, koruduğu sürece de iyi kalacaktır. ancak gerçek anlamda insan olmanın 'ne' olduğu bilincine ulaşması gerekir önce. aksi halde koruması ve kalması gereken insanlığa ulaşamayacaktır.
ozanların deyişlerinde dile getirdiği:
" insan olmaya geldim " dizeleri bunu anlatır bize..

içinden iyilik geliyorsa kötü insan olmak çaba gerektirecek, kötülük geliyorsa da iyilik tabi ki ama doğru veya olması gereken neyse ona göre hareket edilmeli. sonuçta bir akıl ve irade ile doğuyoruz.
insanlar bazen diyor ya"bana içimdeki yaptırdı." kolay lokma iradeye sahip insanlar için bu hep kaçış amacı taşıdı.
bu biraz alkollüyken suç işleyenlere benziyor. "kafam yerinde değildi ondan öyle oldu." diye savunma olur ama kafaları yerindeyken kendilerini ayık bırakacak akılları en başında yokmuş ki. iradesini ve bilincini yok edecek şeye izin veren kendisi, dozu ayarlama rolünde yine kendisi varken suçunu kabul etme insanlığından bile aciz olup daha savunmaya giriyorlar.
bunu kötü olduklarında da yapıyorlar. şu ana kadar kötü biri olduğunu tam kabullenip değiştirmek isteyene denk gelmedim. onların da bahanesi ya da iradesizliği var aynı alkoldeki gibi. kötülük yapma anından çıktıktan sonra "yaptığım kötülük değil ki, ben kötü biri değilim." vs.
ve bakınca bir insan için iyilik daha kolayken neden hep zoru seçiyorlar anlamıyorum. kötülük daha kolay geliyorsa da kendinizi insandan saymayın mümkünse. tuhaf insanlık anlayışlarınız sinirlerimi bozuyor...
kötülüğe girecek minicik şeyler bile ruhuma acı veriyor. yani ben bunlardan bile kaçınmaya çalışıyorum. insanların o kadar aşırıya kaçıp huzurlu ve mutlu oluşları bana hep tuhaf gelir. rahatlıkları benim rahatımı kaçırıyor. onlar adına da düşünüyorum sanki zihnimdeki sağanak düşünce yağmuru çok duruyormuşçasına. "şimdi böyle yaptı tamam, uyumadan önce aklına doluşup düzeltmeyecek mi?", "bunun telafisi olur mu, ne yapmayı planlıyor?", "çok aşırıya kaçtı, aynadaki yüzüne gözünü kaçırmadan bakabilecek mi?", "nasıl olur da kendini bu kadar aciz ve basit hâle getirir, hiç mi gururu ve şerefi yok?" vs. vs. ama normal anlayışları da tuhaf. rahatsızlık hissetmiyorlar.
insan doğup başkalarını olumsuz/kötü etkileyecek kadar aşağılık olmak onları rahatsız etmiyor. ne kadar serefisz olurlarsa olsun bunun kendi hayatlarıyla sınırlı kalmasını isterdim. ama onlarda kötülüğün asilliği bile yok. kötü duyguların iyi tarafı da tamamen yok olmuş. günümüz insanlarından nefret etme sebeplerimden en baskınları. akılla irade bana göre doğru orantı da. ilki olmadığı için ikincisi de güçlü olmuyor. çok aciz ve basitler. insanların ruhlarını okumaktan da bu yüzden nefret ediyorum. çünkü tahammülümün hiç olmadığı şeylerle karşımdalar...

bence insan doğasında kötüdür.
ıyi olmak için uğraşmalıyız.

fıtratın da ne varsa o dur. iyi olmak kimisi için nefes almak kadar basitken kimisi için en zoru gibi geliyor bana.
şahsiyet dizisinden bir alıntı :

(bkz: tabula rasa)

insan boş bir tabela olarak dünyaya gelir. çevresindekiler ve yaşadığı şartların o tabela üzerine işledikleri bireyi şekillendirir.

bence her ikisi de tercih meselesidir. tercihleri hayata geçirmek de çaba gerektirir diye düşünüyoruzdur diye düşünüyorum.

iyi olmak çaba gerektirir.
özellikle bu topraklarda iyilik yapmanın cezası hızlı verilir.
bu söylem bu platform için bile geçerlidir, keşke bu bir serzeniş olsa ama gerçeğin ta kendisidir.

her eylem çaba gerektirir, her birey doğduğunda arı bir kişiliğe sahiptir ve bu çevreden etkilenerek gelişen bir ana yapı oluşturur; kişi bir raddeden öteye geçince kendi çevresinde ilgisini çeken şeyleri, hâl ve hareketleri; alışkanlıkları benimsemeye başlar ve bunlar onun kişiliğini oluşturur. bir yaştan sonra insan kişiliğini daha da değiştiremeyebilir, sadece isteği yönünde kendini şekillendirebilir ama özünde tahta aynı tahtadır. ve bunu şekillendirirken hangi yönde şekillendirirsen şekillendir bir çaba sarf etmiş olursun, eğer ki küçük yaşta kişiliğinin geliştiği vakitlerde kötü biri olma yönünde daha eğilimli şeyler benimsediysen, gelecekte de kötü biri olmak senin için daha kolay, iyi olmak daha zor olacaktır; aynısı aksi durumlar hâlinde de geçerlidir.

"her insanın özünde iyilik vardır" sözüne tersten inanan biriyim. her insanın özü kötülüktür. insan bu kötü yönlerini törpüledikçe iyi biri olmaya doğru yol alır.

cennet gibi bir yerde bile gidip yasak elmayı yiyen bir varlıktan bahsediyoruz bunun neresi iyi olabilir? bence yine cennete yollasalar insanı, hiç tereddüt etmez o yasak elmayı yine yer. zira her tür şeytani vesveseye müsaittir insanoğlu.