kafasıgidik

ne hissedip ne hissetmediğimi bile bilmediğim günlerin içinde hapsoldum.kımıldamaktan aciz bir durumdayım.her bir şeylerin üst üste gelip bir bina yapılışı gibi dimdik olmama rağmen bir tık hareketiyle yerlerdeyim.üşengecim kabullenmeye dünden razı. sindiremediklerim hazımsızlığa yol açmış ilerliyorum.bu günler demekten yoruldum.ben de günler aylara,yıllara,milyonlara dönüşeli çok uzun bir zaman oldu.kararsızlık gibi bir duygu işlevsiz halini yerini aldı ve en köşeye oturdu.bir kuşun kanat çırpışı gibi hayallerim ayakta durmakta zorluk çeksede,bir şekilde adı gibi hayal oldu.bitmek bilmeyen bir depom vardı hala var.lakin kullanmak için kilidi ortadan kaybolan.bir zamanlar bir sürü herkese yetecek kadar enerjim vardı yavaş yavaş uğramaz oldu. ve şimdi ben; bu enerjiyi tekrar yakalamak eski haline kavuşturmak için okyanusta kalmış azgın dalgalarla mücadele veriyorum.denizler,göller az kalır bu yüzden uçsuz bucaksız bir okyanusu seçiyorum. ileri taşıyabilecek bir mekanizmam buluşum yok hala. olmasını umuyorum.yan duyguları dozerle yıkıp geçtim.olması gerekene odaklıyım şuan ama o da olmamayı huy edinmiş kendine.son damlalarımı yaşıyorum.ölmek değil bu.. sadece tükenmek.durdurdum kendimi. kitledim bir köşeye mabedimi.ne olması gerekeni düşünecek hislerim kaldı ortada ne de olmasını dileyecek ellerim.umutsuzluk değil bu kabullenmişlik.en acısını yaşıyorum.bir şeyin gerçek olup olamayacağını düşenerek kafa patlatmak yerine,onu ortadan bölüp kesip atıyorum.yapmamam gereken şeylere odaklıyım.yapmam gerekenleri zaten bir şekilde yapamıyorum ve hüzün buhranına sürükleniyorum.bataklık kafamın içi ne ararsan var.birinin beni bu sürgünden kurtarmasına ihtiyacım var.ama; biliyorum kimse kimseye yardım elini uzatamaz.uzatmak istemez.elini verip kolunu kaptırmak zor gelir.taşın altına elini koymak kişiye büyük bir yük getirir.susar herkes,gider herkes en acımasızıda herşeyi mükemmellik seviyesine ulaştırdığını sanarlar ve o bedeni kutsarlar.seni sen olmaktan çıkarır herkes.bende kendim olmaktan çıktım işte.