kendi cehennemine başkalarını yerleştirme planı

kişinin kendi iç hesaplaşmasını yapmaya üşenip, çevresini duygusal sürgün kampına çevirmesi hadisesidir.
genelde şu belirtilerle başlar:
“ben böyleyim” cümlesini anayasanın ilk maddesi gibi savunmak,
kırdığı insanı hassas olmakla suçlamak,
mutsuzluğu karakter derinliği sanmak,
kendi yangınına başkasını odun niyetine çağırmak.
bu planın ironisi şudur: kişi kendini güçlü zanneder ama aslında kendi acısının esiridir. içindeki boşluğu doldurmak yerine başkalarının huzurunu eksiltmeyi tercih eder. kısa vadede ego tatmini sağlar, uzun vadede yalnızlık üretir.