kendini bulmak

hayatın en zorlu süreçlerinden birisi olmakla beraber kendinizi bulduğunuz andan sonra her şeyin kolaylaştığı andır. kendini bulmak her konuda önemli bir yeri vardır. öz düşüncelerinizden tutun kararlarınıza kadar hayatın önemli bir kısmını kaplar. düşüncelerinizin size özgü olmasını sağlar ve kendinize ait bir selfplace oluşturur. önemli olan kendinizi bulma sürecinde zorluklar ne olursa olsun göğüs gerebilmektir. kendinizi bulduğunuz zaman üstteki anlattığım ve daha yazıya dökemediğim bir sürü güzel sonuçlara ulaşırsınız. asla kendinizi bulmaktan vazgeçmeyin.

sanırım bazı yapboz parçaları yerine oturdu, önümdeki sis perdesi biraz kalktı, galiba kendim için en uygun yolu buldum gibi. söz konusu yetenek, beceri, ilgi, hobi, maddi getiri, manevi getiri, çocukluk anıları, yapmak istediklerim, karakter uyumu gibi bir çok faktöre bağlı olarak bir değerlendirme sonucunda daha net görüyorum parçaları ve bütünü.

istiyor musunuz? her şeyi kapatın bunu açın...

modern zırvalardan biri.

kendini bulup huzura eren var mı? kendini bulan içindeki hayvanı keşfetmiş kişidir zira ne huzuru?

bana sürekli dedikleri kelime öbeği.
kendini buldun diyolla. buldum heralde ya, bilmiyorum. 10 sene önce bulmuştum bi, 2020 dolaylarında geri kaybettim. 5 senede bir kendimi güncelliyorum belki de, ondan oluyor olabilir... yeni sürüme alışana kadar kaybolmuş gibi oluyorum belki de, bilemedim.

find myself? where to go? what to feel? who to find? what else to say? whats left to stay? finding lfie? or developing my end?

i want my head to explode. i cant feel normal. i cant talk. i cant believe. i dont know what to say. i have no mouth, but i must scream.
i hate my mind, i hate the way i am. i want everybody to keep yelling what a b**ch i am. i want to get beaten up. i cant get back to life. life doesnt want me. even now im questioning why its not getting any better. i still miss you. you make the death look even more satisfying.

im keep searching for a person. i feel so miserable. but i have no way out. i feel like a bug in this simulation. i feel cringe, i feel dumb, everyday i text random people just to find something. but nothing is minding to get close to me. yes im a bad person. but please find my history instead.

i dont know what to feel. self judge, sabotage drives me crazy. i just wanted to find someone. the word friend is not something underestimatable.

everything is against my good. i get some little good thing, or seeing someone similar to me. then they just leave suddenly, even i dont know why, or i cant get the same attention back.
may i get killed while i gaze the sky one more time?
im also keep thinking what if someone just shoots me multiple times, i'd feel pain, but i would also feel happiness at my last moments. i can imagine it. im too delusional to make my own world. im just trying to not.

im even not going to get the life i expected in the near future. i cant comprehend why is everything in this way. it sometimes makes me laugh that how opposite the things that i want against me. really, will i even get what i needed? if no, im already imagining about the ways of death of me every day so better giving me one of them.

korktuğun yerde olduğunda büyük bir hayal kırıklığı yaşatır. neyden korkuyorsak oraya çekiliyoruz zaten.

kendini kaybedenlerin sorunudur. biz hep dizimizin dibindeydik.

bi şekilde halledicez, sonra da tekrar yaz gelecek