kendini işine adamak

pek kafam basmaz. ama bana ihtiyacları var. kim onlara kahve ve çikolata getirecek? kim onlara şebeklik yapıp yüz güldürecek?
benim işe gitmem lazım;)

iş hayatının hiçbir alanında iş ahlakı diye bir şey kalmadı ki; inanmadığım ve etik değerlerden bu kadar uzak bir olguya adanmak ancak paranın kölesi olmaktır benim nazarımda.

son zamanlarda tam olarak ben.

kız kardeşimle ortak güzellik merkezi açtık artık sadece iş ve kişisel gelişimime odaklı yaşıyorum.

kendimle kalmayı istemiyorum şu sıralar çünkü en ufak boşlukta saçma sapan şeyler düşünürken buluyorum kendimi.


böyle çok güzel, boş insanlara, boş işlere çok zaman harcamışım diye kızıyorum kendime.

bir işim bile yok anlıyor musun? hadi gülümse.