kendinize yaptığınız en büyük saygısızlık

birini unutmamak . unutmak için çabalamamak . tam anlamıyla saygısızlık denir mi bilmiyorum ama kendine ve yeni insanlara fırsat vermemek saygısızlık ve acizlik gibi geliyor bana.

herkesin hemen hemen karşı cinsten dert yanacagı saygısızlıktır.
ben de yaptım ve gitmem gereken zamanı bilemedim.

geçmişimi unutmak.

bazılarına çok anlam yükledim.

kendime verdiğim sözleri tutmamak.
başkasına versem tutarım ama, çok saygısızım kendime.

bazı şeylere çok susmak. sustukça daha fazlasının yapılmasına yol açmış oldum, umursamadığımı düşünsünler derken bin beter oldum yani.

zamanı verimli kullanmamak

bazen insanların beni görmek istediği şekilde olmadığım için eziliyorum. sonra pişman oluyorum niye diyorum ya bu da benim kişiliğim. ama işte insan her zaman kendini ifade edemiyor

vakti zamanında biri için kendimi kendi hayatımdan s.ktir etmiştim. güzel bir ders olmuştu.

aşırı tahammül.

değmeyecek insanlara gereğinden fazla önem verip onlarla muhatap olmak. ne zaman kaybı ama.

sigara içmek. (yakışmıyor be kaptan. harbiden yakışmıyor bu sana demişliğim çok vardır kendime. kimi kez lavaboda ağzında sigarayla kendimi gördüğümde aynada.)

yedi ay sonra midemi ikinci kere kanatacak kadar hor davranmak.

ama acı ** ama keder... boşver!..

en büyük değil ama bazen gerçek öyle kabak gibi gözümün önünde duruyorken inanmaya direniyorum..

ama en büyük değil en büyük yok.. yaptığım hiç bir şeyden pişman değilim aklım yapamadıklarımda... sorry not sorry.

birgün geç olmasın diye çırpınmak; önemsemediği hâlde sevdiğini, beklediğini avaz avaz bağırmak ama onun duymaması.
daha da yapar mıyım? asla.

şüphe duyduğum ilk anda konuşmayı kesmemek. neyse tecrübe oldu. *

herkes kendine aynı saygısızlığı yapmış buraya kadar okuduğum tanımlarda. ben de yaptım aynısını ama bunu ders olarak görmek lazım. yıpratmış olabilirler, bugünkü bizi yaratan da onlar. belki yine yapacağız hiç dert değil. her seferinde daha az hasar alacak daha fazla biz olacağız.

bir de, değer vermek bizim kim olduğumuzla ilgili. bir ağaca bile değer veriyor biz gibiler bir kuru ota bile yani bu hareketimiz onların özel olmasından mı sizce? hayır, bizim kalbimizin buna elverişli olmasindan.

zaten güzel de bir ayırıci yöntem bu buna devam etmeli, biz olmaya devam etmeli. güzel sözler, ilgi alaka gördügünde degisecek insani yoksa nasil taniyabilirdik? bu bir kazanimdir.
şımarmayacak olgunlukta insanlar tanıyacağımızı biliyorum yeter ki bizim içimizdeki bizi almalarına izin vermeyelim yoksa en büyük saygısızlığı yapmış oluruz kendimize işte.

“yılların hatrı var” diye yapılan nankörlük ve yanlışları görmezden gelmek.
şimdi itin g.tüne sokup sokup çıkarıyorum. çatır çatır da yüzüne vuruyorum her şeyi herkesin. böylesi çok daha konforlu.

hor görmek ve değersiz hissettirmek, güvensiz davranmak.

bu durumun yarısına ben sebep oluyorum yarısı da yaşanan süreçlerden dolayı.çünkü bazı durumlardan dolayı güvenim kırıldı, olaylara bakış açım değişti bundan dolayı beceremediğimde veya doğru şekilde ilerlemediğinde en kolaycı yol olarak suçu yine kendimde arıyorum.

halbuki her zaman çaba gösterip, pozitif bakıp böyle olması senin için daha farklı bir kazanım olur bakış açısıyla baksam bu durum ortaya çıkmaz belki.



#3669644 sayın yazar çok güzel bir tanım yazmış aynen buradaki gibi, yaşadığımız her olaydan hissettiğimiz her duygu durumundan bir deneyim çıkararak, her zaman "biz" kalmamız gerekmektedir. çünkü kendimize en gerekli olan şey yine kendimiz.