kimsesizler mezarlığı

öldüğümde gömüleceğim mezarlığın ismidir.

şu zamana kadar yaşadığım yaşantıyla alakalı olarak ölümü düşündüğümde aklıma gelen şeydir. nitekim akraba ilişkisinden hoşlanmayan ve yapış yapış çıkar ilişkilerinin ortalıkta cirit attığı dünyada kendi içime çekildiğim için muhtemelen günü geldiğinde içinde olacağım mekan.

öldüğümüz zaman zaten kimsesiz birisi olarak kaldığımız için çok da önemli olmayan bir şey bence.

kayahan demir'in romanlarından biridir.

genelde ölüsüne sahip çıkılmayanların defnedildiği mezarlık türü. belediye görevlilerinin belirlenen esaslara göre defin işlemini yaptıkları yer.

muhtemelen dünyanın en hüzünlü yerlerinden biridir.

burada yatanların hemen hemen tümü toplumdan dışlanmış olanlardır. uyuşturucu bağımlıları, evsizler, sahipsizler, hayat kadınları, sokak çocukları, kayıplar, alkolikler, akli dengesi yerinde olmayanlar, mülteciler, istenmeyen çocuklar, evden atılan yaşlılardır.
mezar taşları bile yoktur. ne bayramda ne seyranda elinde çiçeklerle gelen ve mezarına su döken ziyaretçileri de yoktur. ismini kimsesiz koymuşlar, kimseleri olmasına rağmen o kimseleri kayıp olmuştur. ondan kimsesiz olmuşlardır.
bir dönem 90'lı yıllarda kayıp çocuklarını arayan cumartesi anneleri denilen yaşlı anaların çocuklarını aradıkları yer olarak da akıllarda kalmıştır.

bence dünyanın içinde en çok ah'ı sakladığı yerdir. her ay mutlaka gider mezarlarına çiçekler bırakır başlarında ağlarım.

mezarlıkların en bir hüzünlüsü.

yaşamış kimsesiz,ölmüş yine kimsesiz.

isimsiz gömülebildiğiniz, hayat hikayenizi hiç yaşamamışçasına silen mezarlık.
elif şafak'ın 10 dakika 38 saniye romanında baş karakter de oraya gömülmüştü, ne acı.

ismiyle bile insanda burukluk yaratan, garipler mezarlığı da denen belediyelerin sorumluluğunda olan mezarlıklara verilen isimdir.

bu mezarlıklara kimliği tespit edilemeyen, kimi kimsesi olmayan, defin işlemleri ile ilgilenecek kimseye sahip olmayan insanlar gömülür. bu defin işlemi ilgili belediye tarafından yapılır.

bu tanımı yazmaya son dönemlerin en büyük yazarlarından olan ve hala hak ettiği değeri gördüğü konusunda şüphe içinde olduğum mine söğüt'ün kırmızı zaman isimli eserini okurken karar verdim.

bu mezarlıkta bulunan mezar taşlarında isim yazmaz, onu yerine numaralar vardır. genelde de o yıl gelen kaçıncı kimsesiz olduğu belirler bu numarayı. örneğin; 2024 yılında gelen ilk kimsesiz için 2024/1 yazılması gibi. elbette başka durumlar da mümkündür.

bazı mezarlıklarda ise hiçbir şey yazmaz. çocukluğum boyunca dokuz yıl yaşadığım evin tam önünde böyle bir mezarlık vardı. mezarların üzerinde tahtadan mezar taşları bulunurdu. ( bu kullanım doğru oldu mu, bilemiyorum.)

hiçbirinde isim yazmazdı. sadece bazılarında tarih olurdu, o da belli belirsiz. zamanla bu mezarlığa alıştım. her sabah önünden geçmek, camdan kafamı uzattığım her an kimsesiz olduğunu düşündüğüm bu mezarları görmek ölümle farklı bir bağ kurmamı sağladı çocuk aklımla.

ev sahibimiz de olan fethiye teyze bu mezarların gönüllü bakıcısı idi. belki bu mezarlar onu ailesine bir zamanlar dahil olan insanlara aitti ve kim olduklarını sadece o biliyordu, belki de gerçekten sahipsiz ölüler vardı bu mezarlarda.

bu mezarlığın yanında nefis bir yeşil alan vardı. bahsettiğim şehirde o zamanlar bile boş ve düz bir alan bulmak neredeyse imkansızdı. bizim için ideal bir futbol oynama alanı idi. ama fethiye teyze bir hacı idi ve orada top oynarsak bizi beddua etmekle tehdit ederdi. hacı bir teyzenin bedduası ise bizim için olabildiğince korkutucu idi.

o zaman kızardık fethiye teyze'ye ama şimdi düşününce sahipsiz kalmış insanların rahat uyumalarını istiyormuş kendi itikatince.

kimsesizler mezarlığı ya da garipler mezarlığı hem içimde bir merhamet uyandırır, hem çocukluğumu hatırlatır, hem de atamadığım goller için ahlar vahlardır benim için.

ben de kendimi adam sanardım...

kimsesi olmayan duygularin gomuldugu kalptir bazen desem inanmayin arkadaslar, kimsesi olmayanlarin gomuldugu mezarliktir iste.

en ünlüsü viyana' da. hatta turistlik.
amerikan yapımı (bkz: before sunrise) adlı filme de konu olmuş ve bir bölümü de bu mezarlıkta çekilmiştir.

friedhof der namenlosen (türkçe: isimsizler ya da kimsesizler mezarlığı), viyana'nın simmering ilçesinin albern adlı bölgesinde bulunan bir mezarlıktır. 1840 yılında tuna'dan buraya sürüklenen bir ceset isimsizler mezarlığı'nın oluşmasına önayak olmuştur.

beni inanılmaz üzen bir konsept.
böyle bir şeyin var olması bile başlı başına inanılmaz hüzünlü.

mezar, mezarlık denen şeyin gereksiz ve saçma olduğuna o kadar derinden inanıyorum ki, kimsesizler mezarlığı betimlemesi beni hiç ırgalamıyor. ölmüşsün oğlum, ne mezarı? ne olacak mezarın olursa? ne kadar sürecek anılman, hatırlanman? evime 500 metre uzaklıkta 2 tane mezarlık var, birisi çoktan yol hizasının altına inmiş, toprağa gömülmüş, birkaç taştan sarık gibi bir şeyin ucu yüzeyin bir kaç cm üstünde...ne gelen var ne giden...kim olduklarını bilen bile yok. yer işgali... oranın 50-100 yıl sonra tapu kadastro kararı ile imara açılacağı kesin, yada yol geçeceği. ne yapmış aziz nesin usta 7 çukur açtırmış, nereye gömüldüğünü bilen bile yok. gelip de o mermerin başında tatava yapmayın demiş. sanırım vahabilerde (suud) mezar olayı yok, göm çöle gitsin. anacak olan zihninde ansın. mermer israfı.

kimsesiz yaşayanlar kadar üzücü değildir demek isterdim ama belki de içlerinde kimsesiz yaşamak isteyenler de vardır. kim bilir? kimse...

üstelik bir kimsesiz çıkıp da sen ebene üzül lan bu benim tercihim dese ne diyebilirim? hiçbir şey.

teröristlerin sarı torba ile toplu olarak atılması gereken mezarlık. ailesi varsa oda bulamasın devlet niye kaynak harcasın ki leş teslim etmeye.