kitapları kaplamak

kitaplarımı çok hırpaladağımı fark ettim ve bunu önlemenin bir yolu olarak bu yöntemi tercih ettim.

eskiden defter kaplardık okul için sonra telli defterler çıktı efendim.

yillar önce harçlıklarımi biriktirip aldığım kitapları mı şeffaf poşetle kaplardım. yipranmalarindan ödüm kopardı. sonra param arttı alabildiğim kitap sayın arttı ve artık yıpranması pek umurumda olmamaya başladı. yani mesele yine aynı : az olanın değerli olması meselesi.

(bkz: the good old days)

ilkokula dönsem, annemle kitap kaplasak. sonra benı sıcacık suda yıkasa. cicilerimi giydirse. eren annesiyle bize gelse, oyun oynasak.
mutluluk budur:)

evin kağıt katlama konusunda en yetenekli kiişisi bendim. beş kardeşiz. beşimizin kitapları, defterleri benim elimden geçti yıllarca.
tek formalılar kolay. çok formalılar özen ister, eh azıcık da hesap ister. birinci çok formalı kitap dışında (ablamın orta bir matematik kitabıydı) rezil ettiğim tek kitap yoktur.
şimdi o ya kırmızı ya mavi kaplama kağıtları yok. çok renkli kağıtlar var. onların da tadı kötü.

küçükken biraz kiloluyum diye , kaplanılan kitapların üzerine beni oturturlardı . kaplanılan kitabın üzerine oturunca o fosluk inerdi ve çok mutlu olurdum . mutluluk sanki hep geçmişte kalmış bir şey gibi geliyor bana artık .

yaş itibariyle benim de yetiştiğim olaydır.

ilkokul yılları... okulun ilk günü ağırlığımızca olan kitapları sırt çantasında ve normal torbada güç bela eve getirirdik. sonra beğenime göre kitap kabı alırdık * ve bizim evde o tarz işlere eli en çok yatkın babamla beraber kaplamaya girişirdik.

neredeyse gece yarısına kadar uğraşırdık, bütün kitap, defter, okul ile ilgili ne varsa * kaplardık. daha sonra geçmeli kitap kapları çıksa da aşağı yukarı ilkokul'un sonlarına kadar yapmıştık. hatta lisede de birkaç cins hocanın "kitabınızı kaplayıp kullanın" demesiyle o zaman da 1 veya 2 kere yapmışlığım var.

ama kitapları tertemiz ilk günkü gibi kullanıyorduk, hatta hatıra olsun diye o yıllardan birkaç kitabı saklamıştım hâlâ o şekliyle duruyor.

biraz zahmetli ama hoş bir anıydı. geçen gün sınava girdiğim okulda girişe yığılmış kitapları görünce o günlere gitmiştim, bu başlık vesilesiyle tekrardan hatırlamış oldum.