kıyafet askısına verdiğim ibretlik ayar

hakkettiğini almış. darısı annenin kafamıza attığı terlikte.

ona sordular mı askılık olmak ister misin diye?
yavrim evladım benim minikcik askılık..
çok üzüldüm ben seni evlat edinecem ananı babanı tanımayacaksın hiç senlen 8 sezon atraksiyonlu dizi çıkartırız he askılıkım? seni ünlü yapacam.

askıda kalanlar olacak dizinin adı, ben seni çekip çikaracam bu hayattan bebeyyim bena yaşlanınca bak yeter hemi.

ayarı yiyen askının hazin sonu, ibretlik bir hikaye...

ben de dolabımdaki askılara bu hikayeyi okudum. korkudan altlarına sıçtılar.

evlat edindiğin askılığın menajerliğini üstlendim. * onu meşhur edeceğim, merak etme. gazozcu amcalardan, magazin basınından, hatta gerekirse pazar günleri kurulan bit pazarındaki tekstilcilerden bile onu kendi askım gibi koruyacağım. yaşlılığın garanti altında, hadi yine iyisin.*

“askıda kalanlar” dizisinin senaristi, namıdiğer aptal isimli yazar, bu hikaye için öyle bir para istedi ki bir an askılığı satıp prodüksiyona yatırım yapmayı düşündüm. ama olsun, kalemi kuvvetli…. 50 bölüm cepte. ilk sezon askılığın çocukluğu, ikinci sezon ergenliği, üçüncü sezon da neden sürekli boş bırakıldığı üzerine psikolojik dram düşünüyoruz. bütün platformlar şimdiden kapıyı çaldı ama ben prensip olarak önce sözlükte yayınlayacağım.

o değil de sözlükteki diğer askılıklar fena halde kıskanıyor. “neden bizim ayağımıza böyle bir şans gelmedi?” diye kendi aralarında homurdanıyorlar. biri çıkıp “ben yıllardır mont taşıyorum, benim neyim eksik?” demiş. diğeri “ben üç kışlık palto, iki yağmurluk ve bir şemsiye taşıdım, hala keşfedilmedim” diye isyan etmiş.

sakin olun sevgili askılıklar… herkesin hikayesi aynı anda yazılmıyor. bazılarınıza sadece mont taşımak düşüyor, bazılarınıza ise başrol…

bizimki başrol…

hem de askıda kalanlardan değil, askıda kalıp sonunda yürüyenlerden…