kızkaçıran

torpilin kardeşi olup patlamak yerine sağa sola anlamsızca savrulan barutlu bir çocuk oyuncağı.
etekli kızların bacaklarına doğru atacak kadar haylazdık.

bazılarımız böyle savrularak patlıyor lan çok karizmatik bence, yetmişlerin, seksenlerin boogie dansı gibi, hani şu salına salına oynayan iskeletler var ya, aman neyse ne be anlayın işte, ewed.

"insan bir uçurumdur".

çocukken gizli beşler olmadı afacan yediler kitaplarında ki gibi bir çetenin üyesiydim. onca erkeğin içinde tek kızdım. bir de başkan yardımcısıydım. itiraf o konuma çete lidedirinin bende hoşlanması ile geldim. ama sonra bulunduğum mevkinin hakkını verecek işlere imza attım.

çete üyesi olduğum o dönemde, az kız kaçıran atmadık, bubi tuzağı döşemedik. deyzenin az yan mahalle bebesi kovalamadı. gücümüz geçmişimizden gelir.

bizim kızlar bundan kaçmazdı, torpil seviyorlardı güüümmmmmmm

torpille birlikte yetmişli yılların bakkallarda satılan oyuncağıydı. tabii oyuncakçılarda da bulunuyordu.

torpilden nefret ederim, geleceğimizi çaldılar, neşemizi de çalamayacaklar, ewed!!! 112

bunun güzelliği yanmaya başladıktan sonra spontane şekilde hareket ederek bir nevi dans etmesidir. mesela torpil böyle değildir.

zamanında yarım kalan inşaatlarda çok deney yaptım. kiremitleri patlatma deneyleri. bombacı mülayim olabilirdim ama harcanmış bir başka kariyer şansı.

yıllar yılı şu zımbırtıya kim “kızkaçıran” demiş acaba.

hani bunu kızlara atıp onları kaçırmıyorduk ki, tam aksine biz kaçıyorduk bizi yakalamasınlar diye.

çıkardığı sese bayılırdım. torpil gibi türevlerinden de daha az tehlikeli gibiydi. bayram harçlıklarıyla en çok satın aldığımız ürün grubundaydı kendisi. hey gidi günler.

ilkokul 5teyken elimde patlayan zamane eğlengeçi. ne korkmuştum lan. akşama kadar kulağım çınlamıştı. koyup da fitili ateşlenmek için yer ararken elimde ne kadar tutmuşsam ısıdan patlayıvermişti. allahtan bi hasar vermedi şükür. mantar tabancası gibi tehlikeli gelmezdi oysa.