küçükken inandığımız şeyler

1. tanrının olduğuna.
2. adaletin olduğuna.
3. eşitliğin olduğuna.
4. her insanın iyi olduğuna.
5. çok çalışırsam istediğim her şeye ulaşabileceğime.

mandaların insan yediğine inanmıştım. bir buçuk iki yaşındaydım, bakıcımız kız yaramazlık yapmamamız için kandırmıştı bizi. halen de bilincimin bir karanlık tarafı buna inanır.
elimizde uzun bir sopa, çatıya çıkıp "aydedeyi" dürtükleyebileceğimi sanıyordum. babam çatıya çıkmama izin vermemişti.
portakal sandığının tahtalarından yaptığım kayıkla derede gezebileceğime kanaat getirmiştim. sandık suya girdikten sonra su aldı. sonra da kırıldı.

ben reklamlardan çok etkilenirdim ya, ufakken.

aslında hiçbir zaman hayaletlere inanmamışımdır mesela ama bir dergide ghostbusters filmi temalı bir kol saatinin reklamı vardı. kapaklı bir kol saati ve kapağı da güya hayaletleri yakalıyormuş, öyle yazıyordu. çocuk aklımla böyle hayalet yakalayabilen bir saat olduğuna inanıp o saatten istemiştim annemlerden. ama düşünün, hala hayaletlere inanmıyorum aslında. haha. iyi ki almadılar zira yetişkin aklımla biliyorum ki dandik ötesi, osuruk gibi bir saattir kesin. zaten o dönemlerde zengin değilsen klasik casio saatlerden şaşmayacaktın. ki bende ortaokulda g-shock vardı bir tane ve o halayet avcıları saatinden çok daha "cool" ve sağlamdı.

çocukken cidden reklamlara saçma bir inanma refleksim vardı. zamanla geçti tabii...

devlet denen yapilanmanin iyi 1 sey oldugu.