yazarların küçükken söyleyemediği kelimeler

tepsi ekli veya eksiz 9 yaşına kadar diyemediğim tek kelimedir. tesbik teşbiz gibi türevlerini kullanırmışım. annem hala dalga geçer tesbiki ver annem diye *

ingilizce de washing machine diye bir kelime vardı sinir oluyordum

"müessese" . "se" hecesine gelince duramazdım. şöyle yani; müessesesese...

nohut yemeğine "yoğurt" diyormuşum. arada bir canım nohut yemeği istediğinde anneme söylüyormuşum "yoğurt yap" diye. annem de bana yoğurt verince ağlıyormuşum bunu istemedim ki diye.. nohut demek yoğurt demekten zor geliyordu galiba bana o dönemler.

börek ve muayenehane. doğru söylemek için çaba sarf etmem gerekiyor kıvranıyorum.

mesela böreği, böğrek diye söylüyorum ve bunun farkından değildim. bir arkadaş bilerek öyle söylediğimi düşünerek güldü ve ben o zaman fark ettim. doğru şekilde söyleyince ise çok hızlı söylüyormuşum gibi hissediyorum. adeta discovery channelda pis işler.

bir buçuk yaşına kadar her şeye 'bıt bıt' demişim. sonrasında 'anne bıt, baba bıt, su bıt, geldi bıt, gitti bıt, oldu bıt' diye devam etmişim. hatta beş yaşındayken bile onaylamak için tamam yerine 'bıt' dermişim.* aile içerisinde hala onaylama kelimesi olarak kullanılır. çünkü benden sonrakiler de bu 'bıt' olayından nasibini almış.*
-kim kahve ister?
+bıt.
-sade mi, sütlü mü?
+sütlü bıt.

3 yaşıma kadar suya "kui" diyormuşum. bir keresinde babamdan su istediğimde kendisi "su de vereyim" demişti fakat diyemediğimden ötürü ağladığımı hatırlıyorum. bir de peltek oluşumdan dolayı içinde "r" harfi geçen çoğu kelimeyi hala söyleyemiyorum.

abuku (ayakkabı)

antibiyotik asla soyleyemezdim. antibötük istemiyorum diye ağlardım.

kumanda sözcüğüdür.

pandacası gungangadır.

sahroş
börek -böğrek diye hitap ederdim-

örümcek- ören böcek

ya ben hala bi çok şeyi söyleyemiyorum. işin tuhafı etrafımdaki insanlarda benim yüzümden doğrusunu unutuyor. birde düzeltme yiyorum ki sürekli..kendimce kodlamışım işte ne bozarsınız acaba?

büyüdüğüm şehirde k'ler çoğu yerde g şeklinde söylenirdi; kapı yerine gapı derdik. k şeklinde söylemek özenti, naziklik, şımarıklık gibi gelirdi insanlara. bu yüzden okula gidince bu geçiş çok zor oldu. gapı, kapı, galem, kalem... k ile başlayan hemen her sözcük. aynı durum evet/hayır için de geçerliydi. biz, he/yo derdik. evet diyen şehir bebesiydi ya da biraz şeydi sanki.

içinde /r/ sesi bulunan her kelime. 28 yaşına geldim hâlâ söyleyemediğim oluyor.

/r/ ve /l/ sesleri bence aynıydı, farkını bir türlü anlayamıyordum.
bazen akrabalar alırlardı araya beni rrrrrrrrrr dedirtmeye çalışırlarfı, şöyle dilleri dalgalanaraktan, bense her seferindr lllllllllll derdim, şimdi bile uzunca rrrrrrr yapamıyorum, rrllllllllllllll oluyor bende.
ilkokulda ilk kopyamı da bu konuda çektim. hangisi r hangisi l olacak, ikisini de l olarak duyuyorum, öyle algılıyorum, öyle olduğunu düşünüyordum. öğretmenimiz de ezberlememiz içim bir şiir vermişti, onu ezbere yazdıracaktı. ben de ezberledim, ezberledim ama r ve lleri karıştırıyorum. mesela, şiirde mustafa kemal atatürk yazıyor, ben onu mustafa kemar atatülk diye yazabiliyorum. anlayacağınız r ve l harflerinin olduğu yerde sallıyordum, belki tutar diye.
şiiri ezberledim, sınav birazdan başlayacak ve ben bu problemimden de haberdarım. işte ilk kopya fikrim tam da o an, ilkokul 2. sınıfta oluştu. açtım şiiri, aldım ele kalemi, başladım parlak sıraya kodlamaya. şiirde bu harflerden birine rastladım mı sıraya yazıyorum. şiir sonunda şuna benzer bir şey oluştu; lrlrllllrlrrlrrrll.
evet, sadece hangi harfi kullanacağımı kopya çektim, şu şekilde. mesela, mustafa kemal atatürk yazacağım, ilki ne diye bakıyorum kopyaya, l. o zaman ilki kemal olacak, ikincisi ne, r. o zaman atatürk olacak. böyle böyle ilk kopyamı da çekmiş bulundum.

ıspanak. sürekli pırasa diyordum bunun için, pırasanın kendisini gördüğüm zaman da ismini bulamıyordum. işin kötüsü hala bir sıkıntı yaşıyorum bu konuda, bu sefer de ikisinin isimlerini birbirleri için söylüyorum. vay arkadaş ne pıraysaymış ya.

kendi adımı söyleyemiyordum çünkü rler benim için yidi ve benim adım r ile başlıyordu.. sonradan okula gidince harfleri öğrenirken fark ettim ki r söylerken dil kullanılıyomuş bana o zamana kadar kimse söylememişti

mutfağa fundak diyerek başlığın sahibi yazara selamlarımı iletirim.

içinde r olan herhangi bir kelime diyebiliriz, sonradan çözdüm söylemeyi ama.

nerhaba = merhaba
nalet = lanet
bağa/bağam= baba/babam
ek olarak; acıktığımda acıktım değil de karnım ağrıyor dermişim.