1.
the incredulity of saint thomas.
michelangelo merisi da caravaggio'nun resminin adı ve teması. resmin iki versiyonu var, biri; 1602 yılına ait ve 107 cm × 146 cm, diğeri; 1601 yılına ait ve 118 cm × 156,5 cm boyutlarında. biri dini, diğeri laik versiyon olarak geçer.
rivayet/inanış şöyle; isa'nın çarmıha gerilip ölmesinden sonra üç gün geçer. tekrar dirilir ve dirildiği günün akşamında on bir havarisine görünür.
aralarından birinin eksik olduğu havarilerine şöyle seslenir: "alın, işte size kutsal ruh! bağışlayacağınız günahlar bağışlanmış olacak, bırakacağınız günahlar ise kalacak."
havarilerden biri eksiktir; didimos adıyla anılan thomas gecikir, diğer havarilerin arasına sonradan katılır. durum ona anlatıldığında inanmak istemez, kuşkuyla yaklaşır: "ellerinde çivi izlerini görmedikçe, çivilerin yerine parmağımı değmedikçe ve böğrüne elimi dokunmadıkça size inanmayacağım."
inananların malumu; isa'nın bedeninde ellerini ve ayaklarını çarmıha mıhlayan çivilerin ve romalı bir askerin isa’nın çarmıhta ölüp ölmediğini kontrol etmek için mızrakla böğrüne açtığı olmak üzere 5 yara izi vardır. bunlara stigmata yani kutsal yara denir.
aradan sekiz gün geçer, havariler tekrar toplanır, isa içeri girer hepsini tek tek selamladıktan sonra thomas'a dönerek şöyle der: "koy parmağını şuraya ve bak ellerime ! ver elini, koy böğrüme ! şüpheci olma, inançlı ol!" (yahya incili, xx: 27).
barok dönemin en büyük ilk ressamı, chiaroscuro * ustası caravaggio'nun "kuşkulu thomas" resminde, iki havarinin bakışları altında isa, bütün öfkesine rağmen nazik bir şekilde havarisinin elinden tutmuş yarasına dokunmasını istiyor. ışık son derece sert bir biçimde sahnenin solundan geliyor ve bakışımız bir helezon gibi ilerleyen ışığı takip ederek sahnenin neredeyse ortasına denk gelen yaraya sokulmuş parmakta duraklıyor. konunun bütün kutsallığına rağmen caravagio'nun "doğalcı"lığı ve "gerçekçi"liği dikkate değer. isa'nın başında bir halesi yoktur, soluk renkli vücudu, thomas'ın eski ve yırtık pırtık kıyafeti, kirli elleri, havarilerin ifadelerindeki şaşkınlık, yüzlerindeki kırışıklıklar sanatçının bu kişileri kutsallıktan çok insani yanlarıyla ele alışının ve resimsel dilinin güzel örnekleridir.
the incredulity of saint thomas - 1602,
the incredulity of saint thomas - 1601,
michelangelo merisi da caravaggio'nun resminin adı ve teması. resmin iki versiyonu var, biri; 1602 yılına ait ve 107 cm × 146 cm, diğeri; 1601 yılına ait ve 118 cm × 156,5 cm boyutlarında. biri dini, diğeri laik versiyon olarak geçer.
rivayet/inanış şöyle; isa'nın çarmıha gerilip ölmesinden sonra üç gün geçer. tekrar dirilir ve dirildiği günün akşamında on bir havarisine görünür.
aralarından birinin eksik olduğu havarilerine şöyle seslenir: "alın, işte size kutsal ruh! bağışlayacağınız günahlar bağışlanmış olacak, bırakacağınız günahlar ise kalacak."
havarilerden biri eksiktir; didimos adıyla anılan thomas gecikir, diğer havarilerin arasına sonradan katılır. durum ona anlatıldığında inanmak istemez, kuşkuyla yaklaşır: "ellerinde çivi izlerini görmedikçe, çivilerin yerine parmağımı değmedikçe ve böğrüne elimi dokunmadıkça size inanmayacağım."
inananların malumu; isa'nın bedeninde ellerini ve ayaklarını çarmıha mıhlayan çivilerin ve romalı bir askerin isa’nın çarmıhta ölüp ölmediğini kontrol etmek için mızrakla böğrüne açtığı olmak üzere 5 yara izi vardır. bunlara stigmata yani kutsal yara denir.
aradan sekiz gün geçer, havariler tekrar toplanır, isa içeri girer hepsini tek tek selamladıktan sonra thomas'a dönerek şöyle der: "koy parmağını şuraya ve bak ellerime ! ver elini, koy böğrüme ! şüpheci olma, inançlı ol!" (yahya incili, xx: 27).
barok dönemin en büyük ilk ressamı, chiaroscuro * ustası caravaggio'nun "kuşkulu thomas" resminde, iki havarinin bakışları altında isa, bütün öfkesine rağmen nazik bir şekilde havarisinin elinden tutmuş yarasına dokunmasını istiyor. ışık son derece sert bir biçimde sahnenin solundan geliyor ve bakışımız bir helezon gibi ilerleyen ışığı takip ederek sahnenin neredeyse ortasına denk gelen yaraya sokulmuş parmakta duraklıyor. konunun bütün kutsallığına rağmen caravagio'nun "doğalcı"lığı ve "gerçekçi"liği dikkate değer. isa'nın başında bir halesi yoktur, soluk renkli vücudu, thomas'ın eski ve yırtık pırtık kıyafeti, kirli elleri, havarilerin ifadelerindeki şaşkınlık, yüzlerindeki kırışıklıklar sanatçının bu kişileri kutsallıktan çok insani yanlarıyla ele alışının ve resimsel dilinin güzel örnekleridir.
the incredulity of saint thomas - 1602,
the incredulity of saint thomas - 1601,
devamını gör...