lemmy kilmister

gerçek adı ian frank kilmisterdır. arkadaşlarından elli kuruş isterken kurduğu lemmy a fiver söz öbeğinden dolayı lemmy namını almıştır ben de nickimi burdan aldım.

mekanı cennet olsun

10lu yaşlarında annesiyle beraber beyaz eşya fabrikasında çalıştı. hawkwind grubu ile space rock yaptı sonra amfetamin sorunları yüzünden gruptan kovuldu hem de çok alçak bir biçimde.bunun intikamını grup üyelerinin anneleriyle yatarak aldı. ama asıl intikamı motörhead grubunu kurup müzik piyasasını sikince almıştır. motörhead senfonik en iyi olmasa da en eğlenceli ve gürültülü gruplardan biriydi.tam olarak metal olmasa da (kendilerini punk rock ve speed metal olarak kategorize etmek mümkün) metallica ve nicelerine motörhead örnek oldu.

hakkında yazacak çok şey var bu akşamşık bu kadar

motörhead grubunun kurucusu, vokalisti, bas gitaristi ve her şeyi. kendisi metal dünyasının tanrısıdır, yol göstericisidir. bizlere 22 albüm ve onun izinde olan grupları hediye etmiştir.
aynı zamanda yine bir ingiliz grup olan kült punk grubu sex pistols'un bas gitaristi olan sid vicious ile arkadaşlardır. sid'e bas gitar çalmayı öğretmeye çalışmış fakat bunun beyhude olduğunu anlayınca sid'i kendi halinde bırakmıştır. böyle de ileri görüşlü bir adamdır*.

kanser olduğunu öğrendikten iki gün sonra hayata veda etmiştir. böyle havalı böyle karizmatik bir ölüm zamanı olabilir mi? kendine has tarzı olan nadir insanlardandır.

(bkz: rock'n roll) bir insan olsaydı bu adam olurdu. huzur içinde uyu lem.

kanser olduğunu öğrendikten sonra evine gidiyor lemmy ve son iki gününü oğluyla video oyunu oynayarak geçiriyor.

rainbow bar and grill'de video oyunu oynarken ölen, son nefesine kadar viski-kola ve sigara içen en harbi rock insanı.

dedemiz, biriciğimiz, güzel insan. özgün ses yapısı ve tatlı mı tatlı şarkılarıyla baş tacımdır kendisi. lise hayatımı çantamdaki lemmy rozetim ve motörhead hoodiem olmadan düşünemiyorum. and god was never on your side...

yamulmuyorsam belgeselindeki bir sahnede ilacını jack ile içen tanrı.

bugün 6. ölüm yıldönümü olan reyiz. rip.

seni asla unutmayacağız reis.

insanları ölüm yıl dönümlerinde anmayı pek istemiyorum, sevmiyorum bunu yapmayı lakin lemmy çok farklı bir istisna...

huzur içinde uyu... bu küçük yaşamımın en güzel zaman dilimlerinden birisi seni sahnede canlı izlemekti.

motörhead’ın kurucusuydu, bel kemiğiydi. kanser hastasıydı ve hayatını kaybetti. zaten kendisi ölünce de grubu devam ettirmediler, motörhead tarihe gömüldü…
asaletine kurban lemmy babaaa yaaa, ölsen de kalbimizdesin…

ışıklar içinde uyusun. sevgi ve saygıyla…

altı sene evvel bugün ebediyete intikal etmiş olan metal dünyasının yüce lideri. mekanın cennetteki rainbow, jack'n coke taşıyan huriler yoldaşın olsun lemmy baba... hayattayken fragin 1000 idi... artık o tarafta bam güm gidiyordur kaldığı yerden dflkg

yüce reis vefat ettiğinde fakülte önünde lokma döktürmeyi planlamıştım ama olamadı...

sahnede mikrofonu konumlandırma biçimi çok değişik olan rahmetli metal bassist ve vokali. çok değişik bir sesi vardır taklit etmesi zordur.

chrysler motoru gibi sesi vardı kralın.
ışıklar içinde uyu kral.

taçsız kral.

dinlemeden bir günüm geçmez reisi.
o 700 küsür beygirlik motor sesini sabah duymazsam günüm iyi geçmez.
sabah kahvaltılarımın bir dönem eşlikçisi jeam beam ve motörhead di.
huzur içinde uyu reis. o7

ilahımdır.

metallica sahnesine çıkıyor ve dünya daha güzel bir hale geliyor. r.i.p.

ve evet bence de the godfather of heavy metal!

rock n roll’un en pis, en gürültülü, en dürüst çığlığı gibi başlar her şey. sanki stoke-on-trent’in gri fabrikalarından yükselen bir egzoz dumanı, bira birikintilerine karışıp, o dumanın içinden fırlayan bir motosiklet gibi. bas gitarı eline aldığında teller değil, yolun kendisi titrer; o kalın, paslı, motor yağı kokan ses, asfaltı yararcasına akar. dinlediğin anda kulakların değil, ciğerlerin yanar. o ses, 50’lerin rock n roll’unu, 70’lerin pub rock’unu, punk’un öfkesini ve heavy metal’in çelik dişlerini aynı kirli barda eritip, tek bir viski kadehinde sunar sana: iç ya da öl.


1945’te noel arifesinde, ingiltere’nin gri kasabasında doğdu. ian fraser kilmister. babası pilottu, annesi ise savaşın gölgesinde büyümüş bir kadın. küçükken annesiyle yalnız kaldı, okulu bıraktı, mezarlıkta takıldı, beatles dinledi, little richard’a âşık oldu. 1960’ların sonlarında hawkwind’e katıldı; uzay rock’un o delirtici girdabında bas çalarken, sahneyi bir uzay gemisi gibi kullandı. ama 1975’te kovuldu. o gece motörhead’i kurdu. “motörhead” ismini bir hawkwind şarkısından aldı ve “bu iş böyle olur” dedi. hızlı, yüksek, pis. hiç taviz vermeden.


ilk albümleriyle kapıyı tekmeleyerek açtı. 1979 “overkill”, 1980 “ace of spades”… işte o albüm rock tarihinin en büyük tokadıydı. “ace of spades” bir kumar masasının tam ortasında hayatı anlatıyordu; “senin için ölüm, benim için sadece bir oyun” diyordu. “bomber” savaş uçaklarının gölgesinde, “killed by death” ise ölümün kendisiyle dalga geçerek. “iron fist”, “no sleep ‘til hammersmith”… her plak bir yol macerası, her şarkı bira kokan bir otoban. phil “philthy animal” taylor’un davulları kasırga gibi, “fast” eddie clarke’ın gitarı ise bıçak gibi saplanıyordu. sonra phil campbell ve mikkey dee geldi; ama ruh hep aynı kaldı. lemmy bası ritim gitar gibi çalardı; parmakları değil, yumruğuyla vururdu tellere. sesi ise viski ve sigara dumanından yoğrulmuş, çakıl taşları gibi yuvarlanan bir kükreme.


müziği tanımlamak kolay değil. heavy metal mi? punk mı? rock n roll mu? bunlar etiket. gerçekte ise bir yol canavarı. bas gitarını bir motosikletin deposu gibi kullandı; her riff bir vites değiştiriş, her solo bir gaz veriş. sahnede deri ceketi, demir haçı, bıyığı ve o meşhur benleriyle duruşu bir kral değil, bir hayduttu. hiç “sanat” demedi müziğine. “biz sadece çalıyoruz, siz de içiyorsunuz” dedi. kadınlar, uyuşturucular, kumar makineleri, bira… hepsi şarkılarına sızdı. ama asla yalan söylemedi. “we are the road crew” de turnenin kirini, “(we are) the road crew”de yolun yalnızlığını, “1916”da savaşın saçmalığını anlattı. her nota bir itiraf, her söz bir orta parmak.


70’lerden 2015’e kadar tam 40 yıl, 22 stüdyo albümü, sayısız tur, hiç durmadan. 70’inde bile sahnede “born to raise hell”i söylerken kalp krizi geçiriyordu ama mikrofonu bırakmadı. 28 aralık 2015’te, 70 yaşında, kanser yüzünden los angeles’ta son nefesini verdi. ama o nefes gitmedi. motörhead’in motoru hâlâ çalışıyor.

lemmy. . . ne saf heavy metalci, ne punk, ne de rock yıldızı. o, hepsinin arasında doğan, kendi yağından kavrulan bir canavardı. kuralları hiç umursamazdı. sahnede de yolda da hep aynı adamdı: ne makyaj yaptı ne de poz verdi. ingiltere’nin ıslak kaldırımlarından kalkıp, amerikan çöllerine, oradan da dünyanın bütün pis sahnelerine uzanan bir hayattı onun ki. her konser bir mola yeri, her plak bir benzin deposuydu.

bugün o motor hâlâ egzozundan duman çıkarıyor. her plak dönmeye başladığında, her barın arka tarafındaki hoparlörden yükseldiğinde, her yeni kuşak o riff’leri duyduğunda lemmy kadehini kaldırıyor sanki. çünkü onun için müzik, bir hobi değildi; hayatın ta kendisiydi. durursa yol biter, gece biter, viski biterdi. dinleyicisi ise o ilk “ace of spades” akoruyla birlikte deri ceketini sırtına geçirip yola düşüyor. geri dönüşü yok. sadece ileri. sadece gaz. sadece bir sonraki benzinlikteki bira ve gürültü. ve o gürültünün içinde bulduğun şey ne aydınlanma ne de teselli; sadece dürüst, sert, kirli bir hayat sevinci. karanlığın ortasında ne şimşek ne güneş; sadece egzoz dumanı, viski kokusu ve hiç durmayan bir motor sesi.

lemmy bir basçıdan öte, rock n roll’un kendi halinde, yorulmak bilmez yolcusu. hâlâ yollarda. hâlâ içiyor. hâlâ gürültü yapıyor. hâlâ motörhead.

saygı ve özlemle,
göğe selam olsun. . .