mezar taşı okumak

çok seviyorum sözlük. mezartaşlarını geçerken isimleri, ne zaman öldükleri, kaç yaşında öldükleri tek tek okuyorum içimde bir yandan hüzün bir yandan korku kaplıyor..
edit : aynı zamanda mezartaşı okumanın unutkanlık yaptığına rivayet edilir.

allah affetsin çok sevdiğim aktivitedir.
şaşırıyorum vay be adam kaç yılında doğmuş falan diyorum kendi kendime.

en sevdiğim aktivitelerden biridir.
tek tek yaşlarını hesaplamak, 1300'lü yıllar yazanların miladi takvime göre hangi yılda doğduğunu hesaplamak fazlasıyla eğlencelidir.
nasıl öldüklerine dair aklımda senaryolar kurdurur.

ayrıca halk arasında mezar taşı okumanın unutkanlık yaptığına dair yaygın bir inanış vardır.

cahil bırakıldığım için arapça olanları okuyamadığım aktivitedir. çok da merak içerisindeyim. keşke cahil bırakılmasaydım da arapça öğrenebilseydim.

benim de çok sevdiğim aktivitedir. hele ki bazı mezarlarda şiirler ve sözler yazar ya, o anda çok duygulanırım.

yaşlarını hesaplamak, yaşadıkları dönem ne yaptıklarını hayal etmek, saçma belki ama huy işte allah affetsin.

mezarlık ziyaretlerinde mutlaka yaptığım şey. ancak üstteki yazarların aksine ben yaş falan hesaplamam ancak isimlere dikkat ederim. bir zamanlar yemek yiyen, dans eden, kahkaha atan insanların artık nefes alamadıklarını hatta belki de çoktan bedenlerinin dahi yok olduğunu düşünürüm.

(bkz: hastayım dedim dedim bana inanmadınız bak noldu şimdi)

unutkanlığa sebep olan aktivitedir.

bildiğim dualar bitmişse ve çevrem devam ediyorsa yaptigim eylem.

unutkanlığa yol açtığını öğrendikten sonra her mezar taşını okuduğumda "acaba hangi hatıram gitti" dediğim eylemdir.

ve kişinin kaç yaşında öldüğünü hesaplamak.

bunla ilgili bir charles bukowski'nin mezar taşını;


bir de puşkin'in mezar taşı yazıtım'ını seviyorum;

burada puşkin yatıyor; o, genç biriyle
aşk ve tembellik dolu şen bir ömür sürdü,
iyi şeyler yapmadı ama, temiz kalbiyle
dünyamız iyi bir insan gördü

unutkanlığa sebep olduğu söylendi. bir süre okumadım. ama bir o kadar da mezarlık gördüğümde hepsini okuma isteği.

unutkanlığa sebep olduğu efsanesi ile ünlüdür. ata yadigârı putperest hurafeler.

ayıp olmasın diye hepsine fatiha okumak zorunda kalıyorum.

mezar taşı okuduğumda, eskiye göre daha çok unuttuğumu nereden anlıyorum acaba?

sıklıkla yaptığım bir eylem. unutkanlık yaptığı rivayetini de sözlük sayesinde öğrendim ve aydınlandım. demek ki ondan bu alzheimer hastası vari hallerim.

mezarlıklar sık sık ziyaret ettiğim yerlerdir. dua etmeyi sevmem, arkalarından okumayı anlamlı bulmam.

ancak her mezar taşını okurum. dedemin mezarına her gittiğimde mezarlığı dört döner her yerini gezerim.
eski mezarları inceler;meftunları düşlerim.

flornalı hancı hasan mesela. flornadan kalkıp gelmiş. kim bilir ne acılar çekmiştir;kimleri bırakmıştır balkanda.

dr. atıf bey mesela. ailedeki herkesin onla bir ameliyatı var. nasıldı acaba diye düşünürüm.

yahut tüp gazından zehirlenen ikizler. tüp kuyruklarının olduğu 70'ler türkiyesinde tüpten zehirlenmelerinin trajikliğini düşünürüm hep.

unutmak bir kenara dursun ki, bana sürekli acıyı ve ölümü hatırlatır mezar taşları. böylece ölüm korkum depreşir. hayatıma daha da sıkı sarılırım.

garip bir şekilde eğlenceli olan bir aktivitedir. bir yakınınızın, benim durumumda en yakın arkadaşınızın, mezarını ziyaret ettikten sonra mezarlığın içinde biraz turlayıp doğum ve ölüm tarihlerine bakmak ve o kişiler hakkında tahminlerde bulunmak garip bir haz verir. hele ki doğum tarihi hicri takvime göre yazılmış kişilerin yaşını hesaplamaya çalışmak yok mu? o bambaşka bir zevk.