mutsuz evlilik çocuğu
başlık "kulotlu çorap giyen erkek" tarafından 27.09.2026 21:17 tarihinde açılmıştır.
1.
devamını gör...
2.
ukdemi doldurduğu için sevgili kulotlu çorap giyen erkek (yazar) yazara teşekkür ediyorum lakin ben daha samimi bir yerden ele almak istiyorum bu başlığı. zira bu durum belki bir çoğumuzun tanımı olabilir.
bu, sadece geçmişe dair bir durum tespiti değil; bütün dünyayı, insanlara ve sevgiye bakışı şekillendiren o görünmez yara izinin ta kendisidir. sağlıklı bir bağın, sevginin, saygının ya da huzurun olmadığı; çatışmanın, soğukluğun ya da koca bir sessizliğin hakim olduğu bir evde büyümek demektir.
böyle bir evliliğin sürdürüldüğü evden çıkarken kişinin sırtına yüklenenler de genelde şunlar oluyor:
güven ve bağlanma korkusu: gözün önünde sağlıklı bir çift örneği olmadığı için, şahsi ilişkilerde sürekli bir güven problemiyle boğuşur. evlenmekten veya birine tam anlamıyla bağlanmaktan içten içe korkar çünkü en büyük kabus, anne ve babanın kaderini tekrar etmektir.
erkenden büyümek: çocukluğu o evde öylece bırakır. küçücük yaşta kavgaların arabulucusu, anne veya babanın dert ortağı ya da kardeşlerin koruyucusu olmak zorunda kalarak boydan büyük bir olgunluk omuzlar.
kaosu normal sanmak: sürekli bir tartışma, gizli bir öfke ya da bitmeyen bir "soğuk savaş" ortamında büyüdüğü için, bazen toksik davranışları, sevgisizliği ya da iletişimsizliği "normal" kabul etme eğilimi olabilir. çünkü bilinen ev hali, tanınan sevgi dili budur.
kronik suçluluk: evdeki o mutsuzluğun faturasını içten içe yine kendine keser. sanki herkes kendisi yüzünden mutsuzmuş ya da o evi bir şekilde onun kurtarması gerekiyormuş gibi taşınılan o ağır yetersizlik ve suçluluk hissi yakayı bırakmaz.
her an tetikte olmak: evdeki fırtınayı kopmadan önce sezmek zorunda kalarak büyüdüğü için, çevredeki insanların en ufak bir duygu değişimine, ses tonuna veya sessizliğine karşı aşırı duyarlı ve hep tetikte yaşar.
velhasılıkelam ne kadar yaş alınırsa alınsın, kendi hayatını kurmak öyle basit gelmez göze. çünkü sıfırdan değil eksiden toparlamak gerekir. kendine dönmek, kendi yoluna bakmak oldukça zordur.
bu, sadece geçmişe dair bir durum tespiti değil; bütün dünyayı, insanlara ve sevgiye bakışı şekillendiren o görünmez yara izinin ta kendisidir. sağlıklı bir bağın, sevginin, saygının ya da huzurun olmadığı; çatışmanın, soğukluğun ya da koca bir sessizliğin hakim olduğu bir evde büyümek demektir.
böyle bir evliliğin sürdürüldüğü evden çıkarken kişinin sırtına yüklenenler de genelde şunlar oluyor:
güven ve bağlanma korkusu: gözün önünde sağlıklı bir çift örneği olmadığı için, şahsi ilişkilerde sürekli bir güven problemiyle boğuşur. evlenmekten veya birine tam anlamıyla bağlanmaktan içten içe korkar çünkü en büyük kabus, anne ve babanın kaderini tekrar etmektir.
erkenden büyümek: çocukluğu o evde öylece bırakır. küçücük yaşta kavgaların arabulucusu, anne veya babanın dert ortağı ya da kardeşlerin koruyucusu olmak zorunda kalarak boydan büyük bir olgunluk omuzlar.
kaosu normal sanmak: sürekli bir tartışma, gizli bir öfke ya da bitmeyen bir "soğuk savaş" ortamında büyüdüğü için, bazen toksik davranışları, sevgisizliği ya da iletişimsizliği "normal" kabul etme eğilimi olabilir. çünkü bilinen ev hali, tanınan sevgi dili budur.
kronik suçluluk: evdeki o mutsuzluğun faturasını içten içe yine kendine keser. sanki herkes kendisi yüzünden mutsuzmuş ya da o evi bir şekilde onun kurtarması gerekiyormuş gibi taşınılan o ağır yetersizlik ve suçluluk hissi yakayı bırakmaz.
her an tetikte olmak: evdeki fırtınayı kopmadan önce sezmek zorunda kalarak büyüdüğü için, çevredeki insanların en ufak bir duygu değişimine, ses tonuna veya sessizliğine karşı aşırı duyarlı ve hep tetikte yaşar.
velhasılıkelam ne kadar yaş alınırsa alınsın, kendi hayatını kurmak öyle basit gelmez göze. çünkü sıfırdan değil eksiden toparlamak gerekir. kendine dönmek, kendi yoluna bakmak oldukça zordur.
devamını gör...