ne yaparsam yapayım yanlış hissi

bu his ya çocukluktan zaten bilinçaltıma ekilmiş ya da son 5-6 senede tamamlandı.
birkaç sene önce çok fazla pasif bir persona geliştirmeye doğru kırmıştım dümenimi. benim sistem çok basit aslında kimse bana zarar vermesin ben de kimseye zarar vermem, öyle sinirli bir yapım da yoktur hiç. ki direksiyonu buna kırdım diyorum ama nasıl bir halden kırdım ona değinmem lazım. baya acımasızdım yani harbiden baya hiç düşünmüyordum karşımdaki insanı nasıl hissettireceğimi. psikopatik eğilimlerim yoktu aktif şekilde yine can yakmakla derdim yoktu ama zerre umursayamıyordum doğru bildiğimi yapacağım zaman. bazı tecrübeler bunu değiştirdi. şimdi o kadar çok eziliyorum ki. gerçekten doğru bir şey yapmamın teknik olarak imkanı olmadığını hissettiriyor herkes. oyun baştan rigged, ben çabalarsam çabalamak cringe olacak savsaklarsam tembellik cringe olacak. benim doğru/güzel bi şey yapmam imkansız kısaca. istenmediğim yerlerde kalmaya çalışıyorum, bana ne yaparsam yapayım aynı sevgiyle bakılmayacağını bildiğim yerlerde varolmaya çalışıyorum. nedense bu paradigmayı da kıramıyorum. resmen ben insanlarla olan sosyal ilişkilerime birazcık daha dikkat edeyim diye bir öz farkındalıkla başlayan süreç sürekli herkes tarafından çiğnenip tükürülmeye döndü. ben de isa mesih değilim ki siz bana tokat atın öbür yanağımı dönerim gibi bilgece bir yerden değil baya oturmuş eziklik olmuş bu bende.
neyse hayatta gerçekten değişmeyen tek şey değişim. intikamcı bir yerden söylemiyorum bunu çünkü zaten insanlar da değişiyor. ama illa bir gün bunda da bir noktada şalter atacak ve en başa sarıcaz.