normal sözlük yazarlarının yaparken keyif aldığı ev işleri

e) hiçbiri. ev işlerini yapmaktan nasıl keyif alınabiliyor anlamıyorum. biraz evcimen olmakla ya da eve dair aidiyet duygusu ile de alakası var sanırım. çocukken annem bana hiç ev işi yaptırmazdı, hatta ona yardım etmek istediğimde bile beni yanında istemezdi. bana bir şeyler öğretmek ona çok zor gelirdi. kendisinden başkasının zaten ev işlerini mükemmel yapabileceğine inanmadığından, "sana laf anlatana kadar kendim yaparım, daha iyi." derdi. sonrasında ilk gençlik yıllarım zaten yurtlarda geçti, yurttan hemen sonra da evlilik derken, ev işlerinin haşin yüzüyle ancak evlenince tanıştım. yemek yapmayı bile evlendikten sonra kendi kendime öğrendim çünkü annem beni hiç mutfağa sokmamıştı. sürekli yoğun çalışma hayatımdan dolayı da ev işlerini hep angarya olarak gördüm. ev işlerini ya eşimle dönüşümlü olarak yapıyorduk ya da yardımcı alıyorduk. pandemiden sonra işlerimin eskisi kadar yoğun olmaması, o zamanlardan sonra ev işlerine sardırmama yol açmıştı. keyif almasam da ev işlerinin çoğunu ben yapıyordum, eşim de arada yardımcı oluyordu. bu arada genel olarak ev işlerini sevmesem de, yemek yapmayı çok seviyorum.* önceleri çok yoğun çalıştığım için sadece öğrendiğim birkaç yemeği yapardım, bazı günler eşim yapardı, bazen dışarıda yerdik ama pandemiden sonraki dönemde yoğunluğum nispeten azalınca repertuarıma çok sayıda tarif kattım. bulgaristan göçmeni olmama rağmen ancak 40 küsur yaşımda utanmadan (bkz: dızmana) yapmaya bile cesaret ettim.*

başkaları için yemek yapmak. sonra da eğer şanslı günümdeysem sanki annem yapmış gibi olmuş tepkisini almak. canım benim, o senin damak tadının güzelliği.