oasis'in britpop'un en büyük konfor alanı olması

bu grubu dinlerken insanın müzikal anlamda hiçbir şeyden korkmasına gerek yok... yeni hiçbir şey olmayacağını bilerek dinliyo insan, aynı alışılmışlık, aynı monotonluk... müzik dinlerken en aradığım güven duygusu da bu zaten.

blur'a bak mesela... britpop savaşları çıktığı zaman insanların ölüp bittiği blur öyle mi? açıp dinliyorsun seni bütün konfor alanından çıkarıyo... şarkılar kolay değil, dinlerken 3 akor dışına çıkarak seni dumura uğratıyo falan... ya da verve bak mesela adamlar shoegaze yaptıktan sonra vazgeçip britpop'a evrildi, dümdüz monoton şeyler yapıyorlar mı? hayır... insanı düşündürüyorlar mesela, ne gerek var ki buna? sleeper olsun stone roses olsun, oasis gibi değiller... hepsinde bir hareket var, insan şarkıyı açıyo ve acaba şimdi ne olacak diye düşünüyo...

kardeşim ben müzik dinlerken neden merak edeyim? neden diken üstünde olayım? bana gitarımı ver, nakaratımı ver, şarkının üçüncü dakikasında yine aynı yere döneceğini garanti et, gözünü seveyim beni rahat bırak.

oasis'in büyüklüğü de tam burada ortaya çıkıyo zaten.

hiçbir şey vaat etmiyo açıkçası... . yeni bi ses yok, beklenmedik bir yön değişimi yok, yeni şeyler deneme merakı yok. oasis açıyorsun ve daha ilk saniyede müziğin bütün haritasını önüne seriyorlar... daha iyisi var mı abi? yok.

“şimdi bunu biraz daha insan yazmış gibi yapar mısın”