ölenler toprağın altında ne yapıyor sorusu

milyonlarca yıl içinde petrol olmanın keyfine varıyorlar.

aşağısı çok havasız ama serindir. güneşte görmüyor romatizmam tutar. yakın beni.

(bkz: ölüler dirilerden çalacak)

çürüyorlar gençler abartmayalım

çürüyor. ne yapacak?
evde görünce korktuğu böceklerin midesinde olacak.
belki de yaşamın farkına varıyordur.

(bkz: gübre)

bir yakınınızı kaybettiğinizde neye inanırsanız inanın gelip hayatınızın merkezine konuyu geyik moddan ele alamayacağınız kadar ciddi bir ağırlıkla oturan soru.
adına yas falan diyorlar. tedavisi görülüyor, bir şey.
bilgi.

dirilerin her gün helva yediğini düşünüp üzülüyor.

bu soru beni ürkütüyor. gidip gelebilme şansım olsa haber verirdim size gençler..

toprağın altında veya uzayda hatta bir balinanın midesinde ne yapıyorsa onu, hiçliğin derinlerinde hiç varolmamış gibi ta ki hayatına dokunduğu birisi tarafından hatırlanana dek. birilerinin hayatlarına dokunmak insanı ölümsüz yapıyor.

hiç aklımdan geçmeyen şey. mezarlığa böyle anlamlar yüklemedim, çocukluğum gencecikken kaybettiği kız kardeşinin mezarı başında yaptığı şakalar dolayısıyla, babam'lı hoş sohbet mezarlık anılarıyla dolu. bir miladı olan varlığı bedene ya da ruha bölüp ayrıştıramadığımı bir diğer baba'm dedem'i kaybettiğimde anladım. yas, toprak taş gibi varlığını su götürmez somutluklardan arı bir soruyla vurdu darbesini bana. dedem demin vardı, şimdi yok, ne demek yok?!
üstünden ancak 17 yıl geçtikten sonra söze dökebiliyorum inkarımı ve kabulümü. ikisini bir araya getirdim, zira yoklukla baş ederken inkar da kabul de faydasız onu öğrendim.
ölenler yok olmaz. varlıkları bedenlerinden ibaret olmadığı gibi toprağın altındaki de bir fideye kök ve gübre olabilir, yeşerip varlığını sürdürebilir.
ve bana kalan anlar sarmaşığın taşı sardığı gibi aklımı sarıp sarmalayabilir.
hiçbirimizin miladı yok, varken yok, yokken var olunabiliyor. dedem karşımda ağlama bico diye kızıyor mesela şu an bana. ayrıca mekanı da pek beğenmedi, kahve güzel ama asma katın tavanı çok dar bi' daha geldiğimizde aşağıda oturalım diyor.

solucanlara yem olunuyor.

toprağın üstünde oldukları günleri özlüyorlardır. özlemek sadece yaşayanlara has bir yeti değilse eğer.

kemiklere iyi geliyor(muş)

hayatı özlediklerine eminim, ama kanıtlayamam.

ben buraya nasıl geldim diye şok oluyorlardır.
bence en büyük şok öldükten sonra mezarda dirilme ihtimalidir, ayrıca dünyanın en korkunç şeyidir.

ben çok küçükken filmler renkler görüntüler televizyonun içinde nasıl oluşuyor diye merak etmiştim televizyonun içine açıp bakmayı o birbirine ekle binlerce kablolu zımbırtıyı anlamayı düşledim ama sonradan anladım ki herkesin ve her şeyin vazifesi başka sen elektronik mühendisi değilsin sen okulunu oku bitir bir televizyon alacak parayı kazan televizyonu al kur kumandaya bas ve filmini izle gerisini boş ver aynı mantık burada da geçerli doğan bir insanın yaşaması ölmesi öldükten sonra ruhunun cennete ve cehenneme gitmesi bu konular uhrevi konular benim bu konulara kafa yormam 6 yaşında bir çocuğun televizyondaki görüntülerini nasıl oluştuğunu anlamaya çalışması gibi yaratacının işini yaratıcıya bıraktım ve ben yaşayabildiğim kadar düzgün bir hayat yaşayıp öldükten sonra olacakları kendi doğal sürecine bırakmayı uygun gördüm özetle bu

kemikleri kalıyor sadece. ruh geziyor.

bu ne biçim sorudur ? elbette hiçbir şey yapmıyorlar.

ecel terleri döküyorlardır, şimdi hesap-kitap zamanı çünkü.