olmayan şeyleri olmuş gibi düşünüp panik atak geçirmek

tam bir pesimistlik örneği.

kafada kurup duruyorsun en olumsuz senaryoyu, belki öyle olmayacak ama hep kötüye aşinayız ya aşamıyoruz bu durumu.

hani kötüyü çağırmak diye bir şey vardır, çağırırsınız gelir. buna da korktuğum başıma geldi denir.

ben senin benim başıma gelebilme ihtimalinden* korktum gülüm..

kaygı bozukluğu işte. maalesef o an dert ettiğimiz şeyin gerçekleşmesi neredeyse %99 mümkünmüş gibi geliyor. çok sonradan anlıyoruz ki düşündüğümüzle ilgisi bile yokmuş konunun.

bir nevi alarm sisteminin bozulması ya da tehlike sensörlerinin aşırı hassasiyeti gibi düşünebiliriz. korkmamız/kaygılanmamız gerekenin ne olduğunu ayırt edememek çok kötü. serengeti düzlüklerinde, sağa sola baka baka su içmeye çalışan antilop gibi devamlı tetikte olmak.. yine dertlendim.