ölümün şah damarından daha yakın olduğunu anladığın an

hayatın güzellikleri ve zorlukları derken birçok insan ölümü unutup yaşamaya devam ediyor lakin öyle anlar oluyor ki ölümü hatırlayıp yaşanan ne varsa unutuyor insan.

bir iş kazası sonrasında bunu yaşayıp hem hayatı hem de kendimi uzun uzun sorgulamıştım.

kaybedilen yakınlar vesilesiyle ölüm olgusunu sıkça hissettiğin andır. hayatın ne kadar boş olduğunu anlamakta neden bu kadar geç kalıyoruz acaba ?

ne bileyim bir yakının ölmeden, başına bir iş gelmeden de anlamak ve farkına varmak lazım bu durumun.

motosiklet kazasında yaşadığım histir.

ilk şokta oluyorsun. o anki refleks ve panikle yeni aldığım s3'ümü check etmiştim. baktım ekran akmamış... daha taksidi bitmemişti iyi lan demiştim içimden... sonra çantayı açmıştım vodka şişesi de kırılmamıştı... iyi lan şişe de duruyor olmuştum. sonra kafayı çevirince dizimden akan olul oluk kanı görmüştüm. oynatamamıştım falan... tarifsiz bir acıydı oynatamamıştım. akabinde dizime vodka döküp sek içmiştim vodkayı acı geçsin diye...

en merak ettiğiniz kısmı da cevaplayayım. hayır içkili vaziyette motosiklet kullanmıyordum. arkadaydım.

saat 7 gibi evden çıkmış liseye gidiyordum . her zamanki gibi yere doğru başımı eğip önüme bakmadan ilerliyordum zaten yol üstünden araba filanda geçmegini bildiğimden aşırı rahattım çünkü o gün pazar kuruluyordu ve daha yeni pazar çadırları kurulurken bende o yoldan gitmeyi tercih etmiştim . neyse ilerlerken bı anda şak diye yüksek bir ses ve sağ tarafımdan boynuma çok yakın çok sert bı rüzgar hissettim ve anlık olarak korkuyla irkildim ve etrafima pazarcılar abiler doldu bir seyin var mı iyi misin diye soruyorlar tabi ben o an yeni anliyorum . çadırı bağlamak için duvarrin tepesine sıkıca gerdikleri halat kopuyo ve anlık olarak kırbaç gibi boynumun yanından geçip patlıyor bir santim ile kurulmuştum.

ölüm o kadar yakınsa yaşam ne kadar yakın?

lisedeyken esrar içmiştim, mal iyiydi. görünmezlik iksiri içen ölüm meleğini yanıbaşımda hissettim ve pazarlığa giriştim: yapmam gerekenler var, şu an ideal bi zaman olmasa gerek gibilerinden sd

hayatımda 2 kere "ben öldüm" dediğimi hatırlıyorum. birinde 6 yaşımdaydım, boğuluyordum, diğeri bi yılbaşıydı :d
insanın bilinçaltı hayatta kalmaya çalışıyor hep, bilinç ne kadar "öldüm" noktasına gelebiliyor olsa da bilinçaltın seni hayatta tutmak için didiniyor, yırtınıyor. irade ve hayal gücün savaşınca kazanan hep hayal gücün oluyor.

iki durumda da "artık elimden bir şey gelmez" diyerek salmaktan başka çarem yoktu. iki durumda da kendiliğimden bi çıkış yolu buldum. * sonuç olarak; ölümün sana şah damarından daha yakın olduğunu anladığın an, senin kırılma noktandır bana göre. kırılma noktana gelecek olursan eğer, nefes almaya devam et. pes eden maldır!