ölüyü yakmanın doğa için israf olması

son samuray ukdesi.

mantıken haklı bir önermedir. yaşadığımız sürece nasıl doğadan beslendiysek artık bizim de doğayı beslememizin zamanı gelmiştir. cesur yeni dünya kitabında, yakılan ölülerden fosfor elde edilse de öyle bir dünyada yaşamıyoruz.

italya’da bununla ilgili daha farklı bir yöntem geliştirilmiş. ölü beden , sonradan ağaç olacak tohumlarla birlikte bir çekirdek kapsülde toprağa veriliyor ve sonrasında koza ve beden çürüyerek ağacın oluşması için gerekli besinleri ortaya çıkarıyor. bu fikir italya’da ormanların azalması sonucu ortaya çıkmış.

gömmek çok mu tutumluluk?

halbuki biodizel yapılmak üzere yaksak daha verimli kullanmış olacağız değil mi?

100 kiloluk bir insan cesedinden ortalama 8-10 litre biodizel çıkmakta.

yanlış önerme. herkes yaksaydı önermenin doğruluk payı tartışılabilirdi. israf olgusu da toplumsal, sosyal ve kollektiftir. ölüleri gömmek dahil tüm diğer cenazeden kurtulma yöntemleri hep beraber yapıldığında ve zaman içerisinde ciddi sorunlara sebep olmuştur. yamyamlar için insan yeme tabusu da israftır bir bakıma.
irdelemeler akıp gider..

ölülerin yenilmesi en mantıklı olan. richard dawkins öyle diyordu.

ölüyü yıkamak da insanlık için israf
o kadar su boşa gidiyor.

(bkz: ölüyle sevişmenin tasarruf olması) gibi bir şeyden bahseden normal sözlük başlığı.

öyle mi peki¿