1.
1955 danimarka yapımı, carl theodor dreyer filmi. siyah beyaz dönem filmleri sevenlere önerebileceğim harika bir film. film, insanı din üzerine derin düşüncelere daldırıyor. yazının devamı spoiler içerir.
çiftlik sahibi bir adam ile üç oğlu arasında geçen harika diyologlara sahip bir film. çiftçinin büyük oğlu inançlı, ortanca oğlu din uğruna akli dengesini yitirmiş, küçük oğlu ise inançsızdır. inanç ve iman arasındaki farklara kafa yoruyor film. diğer yandan soren kiekegard felesefesindeki derin izleri görmek mümkün filmde. akıl ve inanç ayrımının din için elzem olduğu kanısında olan filozofa göre tanrıyla iletişim kurabilmemizin en etkili yolu sevgidir. filmin bir bölümünde babanın, oğluna kiekegard okuduktan sonra aklını yitirdin tarzında cümleler kurması da buna örnek verilebilir. doğum sahnesinde ortanca oğlun akli dengesini yitirmiş bir şekilde gelip yengesini ölüm uykusundan uyandırması da saf iman ile inanç arasındaki farkı ortaya koymaya yetiyor. üstelik bunu yaparken yanında küçük yeğeninin de olması masumiyetin imana eklenmesi gereken önemli bir nokta olduğunu vurguluyor kanımca. diğer yandan doktor ile papaz arasında geçen diyaloglar da izleyicilere bilim ve inancın bir arada bulunamayacağını gösteriyor. doktorun papaz karşısındaki gururlu üstünlüğü ve kameranın çekim açısından da yönetmenin hangi tarafta olduğunu anlamış oluyoruz. yaşamımıza form verirken bizi derinden etkileyen din unsurunu iç mekanda birden fazla noktada sorgulayan filmi herkese tavsiye ederim.
çiftlik sahibi bir adam ile üç oğlu arasında geçen harika diyologlara sahip bir film. çiftçinin büyük oğlu inançlı, ortanca oğlu din uğruna akli dengesini yitirmiş, küçük oğlu ise inançsızdır. inanç ve iman arasındaki farklara kafa yoruyor film. diğer yandan soren kiekegard felesefesindeki derin izleri görmek mümkün filmde. akıl ve inanç ayrımının din için elzem olduğu kanısında olan filozofa göre tanrıyla iletişim kurabilmemizin en etkili yolu sevgidir. filmin bir bölümünde babanın, oğluna kiekegard okuduktan sonra aklını yitirdin tarzında cümleler kurması da buna örnek verilebilir. doğum sahnesinde ortanca oğlun akli dengesini yitirmiş bir şekilde gelip yengesini ölüm uykusundan uyandırması da saf iman ile inanç arasındaki farkı ortaya koymaya yetiyor. üstelik bunu yaparken yanında küçük yeğeninin de olması masumiyetin imana eklenmesi gereken önemli bir nokta olduğunu vurguluyor kanımca. diğer yandan doktor ile papaz arasında geçen diyaloglar da izleyicilere bilim ve inancın bir arada bulunamayacağını gösteriyor. doktorun papaz karşısındaki gururlu üstünlüğü ve kameranın çekim açısından da yönetmenin hangi tarafta olduğunu anlamış oluyoruz. yaşamımıza form verirken bizi derinden etkileyen din unsurunu iç mekanda birden fazla noktada sorgulayan filmi herkese tavsiye ederim.
devamını gör...