1.
postmodernizm, "herkesin kendi gerçeği vardır" diyerek mutlak hakikati çöpe atan bir düşünce akımıydı. akp ise bunu alıp "bizim gerçekliğimiz, senin gerçekliğini ezer" diyerek postmodernizmi otoriter bir şova çevirdi. sonuç? memlekette olan biteni sorgulamak yerine, "ama siz de zamanında şunu yapmıştınız" diye yan yollara saparak gerçekliği parçalayan bir siyaset tarzı.
bu işin teorik kısmını geçelim, pratiğe bakalım. postmodernizmin "büyük anlatılara güvenmeyin" dediği yerde, akp sürekli anlatıyı değiştirerek kendi mutlak gerçeğini dayattı. bir gün "one minute", ertesi gün israille ticaret rekoru, bir gün abd karşıtlığı, ertesi gün el sıkışmalar... postmodernizm, "tarihsel doğrular yoktur" derdi; akp de tarihi kafasına göre eğip büktü. osmanlıcı mı olacağız, atatürkçü mü, abd karşıtı mı, küresel güç mü, ümmet lideri mi, bilmiyoruz çünkü her şey ihtiyaca göre şekilleniyor.
ama asıl bomba şu: postmodernizm "hakikat yoktur, sadece söylemler vardır" diyordu. işte akp, tam da bu söylem oyunlarıyla, algıları gerçeğin önüne koyarak yıllarca ayakta kaldı. ekonomi çöker mi? önemli değil, "algı operasyonu" dersin. özgürlükler mi kısıtlanıyor? "ama bakın abd'de de polis şiddeti var" deyip sıyrılırsın. kur mu fırladı? "dış güçler saldırıyor" diye anlatıyı kaydırırsın. böylece hiçbir şey tam olarak sorgulanmaz, sadece anlatı savaşları devam eder.
postmodernizmin en büyük sorunu, her şeyi göreceleştirerek muhalefeti de zayıflatmasıydı. çünkü gerçeğin bile tartışmalı olduğu bir ortamda, muhalifler "ama gerçekler böyle" diye konuştuğunda, cevap basit oluyordu: "sizin gerçeğiniz öyle, bizim gerçeğimiz böyle." işte böylece postmodernizmin hakikat kaybı, akp’nin siyasi oyunlarına şahane bir zemin hazırladı.
sonuç mu? koskoca bir ülke, "neye inanalım?" diye kendi içinde bölünmüş, gerçeklikle bağı kopmuş, her şeyin bir manipülasyon olabileceğine inanan, ama en çok da yönetenlerin manipülasyonuna maruz kalmış halde. işte postmodernizmin siyasetteki nihai zaferi ve trajedisi budur.
bu işin teorik kısmını geçelim, pratiğe bakalım. postmodernizmin "büyük anlatılara güvenmeyin" dediği yerde, akp sürekli anlatıyı değiştirerek kendi mutlak gerçeğini dayattı. bir gün "one minute", ertesi gün israille ticaret rekoru, bir gün abd karşıtlığı, ertesi gün el sıkışmalar... postmodernizm, "tarihsel doğrular yoktur" derdi; akp de tarihi kafasına göre eğip büktü. osmanlıcı mı olacağız, atatürkçü mü, abd karşıtı mı, küresel güç mü, ümmet lideri mi, bilmiyoruz çünkü her şey ihtiyaca göre şekilleniyor.
ama asıl bomba şu: postmodernizm "hakikat yoktur, sadece söylemler vardır" diyordu. işte akp, tam da bu söylem oyunlarıyla, algıları gerçeğin önüne koyarak yıllarca ayakta kaldı. ekonomi çöker mi? önemli değil, "algı operasyonu" dersin. özgürlükler mi kısıtlanıyor? "ama bakın abd'de de polis şiddeti var" deyip sıyrılırsın. kur mu fırladı? "dış güçler saldırıyor" diye anlatıyı kaydırırsın. böylece hiçbir şey tam olarak sorgulanmaz, sadece anlatı savaşları devam eder.
postmodernizmin en büyük sorunu, her şeyi göreceleştirerek muhalefeti de zayıflatmasıydı. çünkü gerçeğin bile tartışmalı olduğu bir ortamda, muhalifler "ama gerçekler böyle" diye konuştuğunda, cevap basit oluyordu: "sizin gerçeğiniz öyle, bizim gerçeğimiz böyle." işte böylece postmodernizmin hakikat kaybı, akp’nin siyasi oyunlarına şahane bir zemin hazırladı.
sonuç mu? koskoca bir ülke, "neye inanalım?" diye kendi içinde bölünmüş, gerçeklikle bağı kopmuş, her şeyin bir manipülasyon olabileceğine inanan, ama en çok da yönetenlerin manipülasyonuna maruz kalmış halde. işte postmodernizmin siyasetteki nihai zaferi ve trajedisi budur.
devamını gör...
2.
post truth savaşların başlangıcında nasıl bir gelişim göstereceği merak edilen ikili.
devamını gör...
3.
baudrillard’ın açıkladığı gerçeklik kavramı ile yakından ilişkilidir bu ikisi. rejim, postmodernist gerçeklik anlayışında ilk üç aşamayı atlamış ve dördüncü aşamayı dibini ekmekle sıyırırcasına sömürmektedir. neymiş bu dördüncü aşama; pek tabi hipergerçeklik…
gerçeklik ile gerçekliği ifade eden terimin herhangi bir bağının kalmadığı,
yaratılan kurgu evrenin, gerçekliğin önüne geçtiği,
sosyal medyadan türemiş mükemmel hayatların hunharca göze sokulduğu bir aşama.
tanıdık gelmiştir.
gerçeklik ile gerçekliği ifade eden terimin herhangi bir bağının kalmadığı,
yaratılan kurgu evrenin, gerçekliğin önüne geçtiği,
sosyal medyadan türemiş mükemmel hayatların hunharca göze sokulduğu bir aşama.
tanıdık gelmiştir.
devamını gör...