rahatça uyumak

tek istediğim bu ya, ders derdi iş derdi bilmem ne derdi olmadan istediğim kadar uyumak... yemin ederim yatlarda, lüks arabalarda gözüm yok rahatça yatayım yeter.
karısı kızı bile 2.planda.

emekli olunca belki.. tabii o zamana kadar yaşarsam.
aslında düşününce uyanmak için sebeplerin olması da güzel.. devam etme motivasyonu veriyor insana.

hayatın hiç bir evresinde mümkün olmayan durum. kabaca ve en sade özet olarak bir bakmak gerekirse;
0-1 yaş: gaz sancısıydı, diş ateşiydi derken geceler zindan.
1-5 yaş: tuvalet eğitimiydi, kendi yatağına alışmaydı derken geceler kabus.
5-24 yaş: okuluydu, sınavıydı, gelecek kaygısıydı, ergenlikti, aşktı meşkti derken geceler gündüzler pişman.
24-55 yaş: evlilik baskısıydı, geçim derdiydi, hatun dırdırıydı, herif öküzlüğüydü, ne olacak bu çocuklardı, iş stresiydi derken geceler eziyet, geceler dert tasa.
55-65 yaş: her türlü saçma sapan hastalık başlangıcıydı, menopozu andropozuydu derken geceler tsubasa.
65-zort yaş: prostatıydı tansiyonuydu, inmesiydi, parkinsonuydu ekhonomi çoh eyi derken geceler tuvalet, geceler hastane, geceler yoğun bakım...
gerçi yoğun bakımda rahat uyku bir nebze mümkün gibi amma ve lakin o da uykunun bir tık ötesi olduğu için sayılmaz ya neyse...