resim

bir adet yarım kalmış, üşenildiği için kaderine terk edilmiş taplo

geçenlerde işten eve dönerken radyoda ikiye on kala'nın yorumuyla denk geldim resim'e. bir an duraksadım. şarkıyı biliyorum elbette ama benim zihnimdeki, kulağımdaki resim, derya köroğlu'nun sesinden dinlemeye alıştığım yeni türkü'nün resmi. insanın bazı şarkılarla kurduğu bağ öyle bir şey ki, başka birinin sesinden duyunca bile aklına ilk gelen, yıllardır içinde taşıdığı o tanıdık ses oluyor.

ikiye on kala'dan duyduğum günden beri resim'i loop'a aldım, ama yeni türkü versiyonunu. dönüp dönüp dinliyorum. sanki uzun zamandır görüşmediğim bir tanıdığıma rastlamışım da eve dönünce eski fotoğraflarımıza bakmaya başlamışım gibi... şarkı zaten güzeldi de bazen bir başkasının yorumu, insanın kendi sevdiği şeye yeniden dönmesini sağlıyor. vesile olan ikiye on kala'ya da buradan bir teşekkür bırakalım.

yeni türkü benim için yıllardır yalnızca dinlediğim bir grup olmadı. şarkılarında kendimden bir şeyler bulduğum, bazen anlatamadığım duyguları benim yerime anlatan, bir melodisiyle alıp başka zamanlara götüren bir grup oldu.
bir grubun her şarkısı mı güzel olur arkadaş? insanın ruhuna bu kadar mı denk düşer..? yeni türkü'nün bendeki karşılığı biraz böyle sanırım. yıllar geçiyor, insan değişiyor, hayat başka yerlere savuruyor ama bir yerlerde onların şarkıları hep aynı sıcaklıkla duruyor. her dinleyişte başka bir yaşım, başka bir hatıram, başka bir ben çıkıyor karşıma.

bir de şehrime gelseler de konserlerine gitsem... şarkıları yalnızca kulaklığımdan değil, aynı havayı soluduğum bir kalabalığın içinde, hep birlikte söylerken dinlesem. yıllardır dinlediğim şarkılara bu kez canlı canlı eşlik etsem.
neeyse, şimdilik resim'i döndürüp duralım bakalım. belki bir gün bu yazıyı, yeni türkü konserinden eve dönerken yeniden okurum. o günün hatırası da bir başka şarkılarının içine yerleşir kim bilir.