sabahın erken saatlerinde duyulan kumru sesi

zamansızlığı temsil eder.

geçen ay kaybettiğim rahmetli dedemin bahcesine ikindi vakti 2 kumru gelir, onları yemler , onlar gidene kadar da başlarında beklerdi.
aynı bahçede anneannem de kedi bakardı , günün her vakti mutlaka bir kedi olurdu.
dedem de zaten kediler kuşlarını kapmasın diye bekler dururdu bastonuyla bahçede.
bir kaç sene once kedilerden biri kaptı kumruyu. dedem ondan sonra önüne gelen kediyi kovmaya başladı.
eşi ölen kumru gelmeye bir süre devam etse de, sonra o da gelmemeye basladı. öldü gitti bir köşede.

ah dedem, keşke gitmeseydin , belki başka kumrular gelirdi ziyaretine.

huzurdur

asabımızı bozmasın mangalda iki çevirir yeriz vallahi. "bi' susun uyuyoz lan" diye kumruya çıkışmak gerekmektedir.

kumru deyince benim aklıma kumru sandviç geliyor. ben hâlen açım galiba saat 10:00 , bu saatte bir şey yenmez kahvaltı için geç öğle yemeği için erken, arafta bir sabah saati. seni hiç sevmedim saat 10.