sevgilinin ailesiyle tanışmak

en gerilimli filmden bile daha gerilimli olan hadisedir.

zira tanışma günü gelene kadar kalbiniz ağzınızda gezmenize sebep olacaktır.

ilişkinin ciddi olduğunun, ciddiye gittiğinin yazısız göstergesi. bir çiçekle ya da pastayla gitmenizde yarar var. nasılsa ilerde birbirinizi sevmeyeceksiniz ilk günleriniz güzel geçsin bari.

cıvık bi şaka yaparsınız ve kimse gülmez o an kafanızdan aşağı kaynar sular dökülür kafanızı öne eğersiniz ve bi sessizlik " ben kalkayım ya geç oldu" der kalkarsanız yol boyunca yaptığınız salaklıktan dolayı kendize küfür edersiniz.
bir daha ailesiyle hiç görüşmedik. allah'tan ailesinden uzakta okuyor da ilişkimizde sıkıntı yok.

daha hiç nasipdar olamadığım durumdur.

yaşadığım durumdur. aile yapılarına göre biraz ufak kaldığım ve az yediğim için çok garipsenmiştim ama gün sonunda fazla heyecanlanmamın gereksiz olduğunu fark etmiştim. çok sıcak insanlar, çok severim kendilerini. tavsiyem ilk tanışma olarak kahvaltıya gitmemeniz. gerilimi oldukça arttırıyor.

gerilim dolu anlardı. anneannesi beni dizine oturmuştu. bu bir test miydi ? her sözün her davranışın bir sınav olabilme potansiyeli olan, sevgi ve sempatiyi gözlerden okumaya çalıştığınız garip durum.

o levele gelemedik daha

o günü hatırlıyorum da, uzaktı biraz yatılı gitmiştik. kayın peder masaj aleti almış elektrikli onu taktı sağolsun sırtıma falan. oyun oynadık bi ben ona elektrik veriyom bi o bana.

sevgili iken ilk tanışmamız gayet görkemliydi. hepsi de bana prensesmişim gibi hissettirmişti.
her güzel şey çabuk bitermiş, öğrendim. ilk
tanışmada yüz üzerinden yüz alan o nazik, hassas ve duyarlı kişiler yıllar içinde eksiye düştü.
süre 20+ yıl.

hayatında yapabileceğin en büyük hataların en önemsizi

kademe kademe gerçekleşir.

sevgilinin ablası veya küçük kız kardeşi varsa önce onunla tanışacaksın. bunlar nispeten daha ılımlı oluyor. rahat rahat konuşabiliyorsun yanlarında.

bu buluşmayı iyi atlatırsan, olumlu referans oluyor. sevgilinin annesi, onun sizin hakkınızda söylediğiniz iyi cümleleri fazla sallamaz. anneler sürekli, kızlarının sevdiği için gözlerinin kapalı olduğunu ve saf olduklarını düşünür. herzaman için, adamın biri gelip onları kandırmıştır. kimin nesidir bu adam acaba. incelenmelidir.

abladan sonra anne eşiği var. atlatmak çok zor. anneler çok hafif pıçırık olur. şöyle iki soru sorar, apışıp kalırsın. niyetini anlayıverir gözlerinden.

ben şahsen kafayı öne eğip ezik erkeği oynamanın süper olduğunu düşünürdüm veletken. ama eski hatunlardan birinin annesi, "bu adam ne yav amma pısırık" mealinde laflar etmiş arkamdan.

demek ki fazla ezik görünüp, "ni dirsiniz yiparim tiyziciğim" modunda gezmek hoş değil.

sonradan biraz daha rahat olayım dedim. bacaklarımı birleştiriyordum hep. ayırdım onları. koltuğa şöyle bir yaslandım. her şey kısmet be teyzem dedim. şimdilik fena gitmiyoruz dedim. bu sefer de çok ukala dediler.

anneler tehlikeli. ayarı bilmezsek silerler anında. ortayı bulmak lazım.

son kademe babadır. baba, bu süreç boyunca etkisiz elemandır zaten. ya bu evreleri gizlerler ondan, ya da baba bildiği halde muhatap olmak istemez kızıyla. tüm ihaleyi eşine bırakır. sen araştır çocuğu diye kestirip atar.

baba ile buluşunca masaya yatırsa bile, "çok güzel yaladın babacığım" demek lazım. kızı olan babalar olaylara vakıf olduğu için pek atarlı olur.

tüm testleri geçersek, legal olarak aşkımızı yalayıp yutma hakkını kazanırız. hatta kızın annesi bize yatak bile hazırlar. çok duygulu olaylar bunlar. bildiğiniz gibi değil.

bir tık üstü durum: sevgilinin annesiyle birlikte sarhoş olmak

arkadaşken tanıştığım oldu, hatta beni çok sever bir çok arkadaşımın ailesi. çekinmem. şeffaf bir adamım. lakin hiçbir sevgilimin ailesiyle tanışmadım. ciddi bir şey sonuçta. yani bence bu hamle ile ilişki başka bir yere doğrular evriliyor.

korktuğumdan değil, buna değer gördüğüm biri olmadığından.

19 yaşında bir kez yapmıştım, sonra bir daha yanaşmadım. ha sorsalar kimseyle tanışmadım hiç derim, unutmak istiyorum çünkü. yok gibi davranıyorum. hiç yaşanmamış gibi. hiç kimsenin anniciği ile tanışmamış gibi.

küçücük bir odanın içinde tüm çakallar toplanmıştı, hiç unutmam. annesi, teyzesi, onun yüzü eriyor gibi görünen acayip kızı, birkaç erkek ve acaba onlar kimdi ya diye düşündüren başka insanlar. 46 kilo zamanlarım, nasıl narin nasıl zarifim. safım bi de. bu aile yapısı hakkında bilgim yok. göçmen çocuğuyum. biz de aşık olursan aile falan uğraşmaz gider kendin evlenirsin. hatta bizim taraf benim mallık seviyemi bildiği için gitme dediler, onlar seni yerler, haberin olmaz. dedim siz karışamazsınız, istediğimi yaparım.

yemin ediyorum 19 yaşımı verseler bana saçını başını acimadan yolarım.

aldılar beni aralarına, nasıl güzel maşallah dediler, en sevdiğimiz gelinimiz diye üstüne basa basa söylediler. en sevdiğimiz gelinimiz. en güzel gelinimiz. en zayıf gelinimiz. en güzel gözlü gelinimiz. yüzümde böyle kocaman gülücükler iltifatları alıyorum. nasıl mesudum.

eve geldim, ne oldu dediler, dedim bana böyle böyle dediler. o zaman öğrendim bizim ailenin yetişkin çakallarından, odanın içinde olan diğer gelin adayından nefret ettikleri için bana o kadar güzel şeyler söylemişler. o söylenen şeylerin aslında benimle ya da onların bana karşı hissettikleri ile alakası yokmuş.

sonra o kıskanırdıkları gelin beni birkaç kez öldürmeye çalışınca anladım ben ailem haklı. o ruh hastası beni her gördüğü yerde uzun dakikalar laf sokup yerin dibine sokup sokup çıkarınca bu işlerin bana göre olmadığını iyice anladım. çünkü ben böyle sabahtan akşama entrika falan uğraşamam firdevs hanım gibi. bihter olsaydım dizinin ilk bölümünde kafama sıkardım.

buradan o aileye sevgi ve saygılarımı iletiyorum. beni her şeyden soğuttular. pislikler.

y a s ı k.

eller bacakların ortasında, ayaklar bitişik, koltuğun ucuna oturmuş, zaman zaman halı desenlerine odaklanılmış ve aman bir pot kırmayayım diye diken üstünde olunan bir senaryo.

tanışacak kişi erkekse, olabildiğince ertelemeli.

geçen sene yapmıştım, şu aralar "iyi ki"li tebessümlerle anıyorum. hayat çok garip ve acımasız. bir de iyi ki o gün ısrar edip o çikolatalı pastayı almışız. çocuksu bir şımarıklık olabilir ama ben bir ömür onun yüzünü güldürmekle gurur duyacağım.

paniklemek, heyecanlanmak, endişelenmek, kaygılanmak normal bir durum. sonuçta sevdiğiniz insanı büyüten, yetiştiren insanlarla karşı karşıya geliyorsunuz ve belki de sizin hakkınızdaki görüşleri ilişkinizi yönlendirecek. dolayısıyla tüm bu duygular normaldir. fakat gelecekte geçmişe dönüp baktığınızda "iyi ki" diyebilmek kıymetlidir bence. iyi ya da kötü anlamda.

ben, iyi ki adım atmışım o gün. tüm kaygılarıma, heyecanıma, garip görünmeme rağmen iyi ki sarılmışım ona. o gün sarılmasaydım bugün içimde kocaman pişmanlıklarla savaşıyor olacaktım. fakat bugün o kucaklaşmayı iyi ki ile anıyorum.

daha fazla yazamayacağım. kusura bakmayın, acıtan bir yere tuz bastı başlık.

benim pek samimi bakmadığım olay'dır.

ailenin her partnerizi bilmesine ve onunla yüz göz olmasına gerek yoktur çünkü her ebeveyn kendisine tanıştırılan partneri çok ciddiye alır ve "damat/ gelin adayı" olarak etiketler. dolayısıyla, o noktadan sonra ilişkiniz iki kişi olarak size ait olmaz. aileler her şeyinizin içerisine girer, her tartışmanız/ kavganız merak konusu olur hatta her olumsuz durumda 50 kere hesaba çekilirsiniz. doğal olarak aile fertlerinizin sürekli ilişkinizi merak etmesi ve bunun içini didiklemesi hoş değildir ve işin sonunda sizi bu tanıştırmış olma durumunuz lanet edecek boyuta getirir.

tüm bu sürece hiç dahil olmadan, ilişkinizi kendi içinizde ve ailenize yansıtmadan yaşamanız en doğrusudur. evlilik aşamasına net şekilde geldiğinizde, zaten aileler zorunlu şekilde tanışıyor. o noktada herkes birbirini tanır ve arkasından resmi süreci geçirir ve temiz şekilde evlenirsiniz fakat sevgililik döneminde tanıştırmak hatadır bilhassa kız cocukları için çok büyük hatadır çünkü ilişkinizde ki özgürlüğü sizden çalar. sürekli size gelip soru soran bir anne başta olmak üzere, tonlarca akraba ile uğraşırsınız keza şu an bu durumun acısını sonuna kadar yaşıyorum. sürekli soru soran ve ilişkimin içerisine dahil olmaya çalışan bir sürü aile ferdim var. erkek arkadaşımın nerede olduğunu, ne yaptığını sorup duruyorlar. ne kadar rahatsız edici ve itici bir durumdur aslında. bunun sebebi erkek arkadaşımla alakalı değil, benim ne zaman/ nerede / ne yaptığımı anlamaya odaklı olan gereksiz meraklarıdır. her ebeveynin kontrol merakı itici seviyededir ve partnerinizi aileye tanıştırarak bu merakı en üst seviyeye taşırsınız. dolayısıyla bu kolektif tavır eğer kültür düzeyi yüksek bir ailede yetiştirilmediyseniz, her türk ailesinde benzer seviyelerde seyir eder. bu genel bir açmazdır yani. neyse ki ailenin aksine, allahtan babam mesafesi ile dengeyi koruyor. bir de o başlasa, bileklerimi kesecek boyuta geleceğim.

ilişkimde mahremiyeti seviyorum ama aile öğrendi mi asla bir daha ilişkiniz size ve partnerinize ait olmuyor.

tamam anladık manitanız var tamam.

aile, ilişkiye sürekli müdahale etmeyecekse tanıştırılabilir. aksi durumda evlenmeye karar vermeden sevgiliyi aile ile tanıştırmak mantıklı olmayan bir fikirdir