sıkılma eşiğini geliştirmek için radiohead dinlemek

ilk albümler gayet güzel. gitarlar var, baslar var, vokal müthiş... dinlerken insanın başına bir şey geliyor. the bends, ok computer... bunlar apayrı şeyler.

sonra grup bir noktada “tamam, artık müzik yapmak yerine insanları hafifçe huzursuz edelim” diye karar vermiş gibi.

şarkıyı açıyorsun, ilk başta güzel. sonra thom yorke bir yerlerden mıy mıy ses çıkarmaya başlıyor. şarkı ilerliyor sanıyorsun ama aslında sadece uzuyor. bir noktadan sonra müzik dinlemiyorsun, thom yorke'un aynı notanın etrafında dolaşmasını sabırla takip ediyorsun.

ama kapatamıyorsun. çünkü radiohead dinleyen insanların yanında bunu beğenmediğini söylemek korkunç bir şey... karşı partiye oy veriyorum demek gibi. müzik zevkinin ilkokul seviyesinde olduğunu kendi ağzınla ilan ediyorsun. herkes gözlerini kapatmış, hafifçe başını sallıyor. kimisi hayatında ilk defa fark ettiği bir davula ayağıyla ritim tutuyor. sen de tutuyorsun. neye tuttuğunu bilmiyorsun ama belli ki burada çok önemli bir şey var.

sonra kendini denemeye karar veriyorsun. “bakalım bu sefer kaçıncı dakikada pes edeceğim” diyorsun. bir süre sonra mıy mıy thom yorke sesi arka planda kalıyor. artık müziği değil, kendi iradeni dinliyorsun. sonra bir bakıyorsun şarkı bitmiş.

hiçbir şey hissetmemişsin. ama kendinle gurur duyuyorsun. eskiden şarkının yarısında sıkılırken şimdi yedi dakika boyunca thom yorke'un mıy mıy sesine katlanabilmişsin. işte radiohead dinlemek budur.

insanın sıkılma eşiğini geliştirmek için yaptığı kardiyodur.

#4033470
bu sefer çalıştığım yerden geldi hehe...
radiohead deyince herkesin aklına creep geliyor, bence de creep den çok öte bir grup. aklıma geldikçe ın rainbows from the basement perfonmansını dinlerim. thom yorke ile duyguya girer başka alemlerde dolaşırım, kendine çeker beni. ayrıca gitaristleri de çok başarılı bu videoda.