sözlüklerdeki linç kültürü

lan bu çok acayip bir şey. en cool, yazılanları hiç takmıyorum diyenleri bile çileden çıkartacak kadar ileri gidiyor bazen. çünkü karşımızdaki kişinin ne yaşadığını bilmiyoruz. bu tip ortamlarda niye yazıyor bir fikrimiz yok. sadece "o an" önümüze ne geliyorsa onu tüketiyoruz. kendimden örnek vereyim; ben 2011'de ilk yazarlık deneyimini uludağ sözlük'te yaşadım. kendini ifade etmek iyi gelebilir tavsiyesi üzerine üye oldum ve o gün bu gündür yazıyorum. yıllar sonra orda bir şey itiraf ettim, ama 3-4 yıl sonrasında dahi bir iki hesap alıp yazmak isterken o itirafımı bana hatırlatan şeyler yazdılar. yine uludağ sözlük'ten örnek vereyim; bir kadın yazar vardı ojeli fotoğrafları nedeniyle her zaman gömülürdü. ne zaman ojeli tırnaklarının olduğu bir fotoğraf atsa o gün linç yerdi. sonra ne oldu dersiniz? evet, o ojeli fotoğraf atan kadın yazar ölmüş. sözlükte olduğu dönemde hastalığıyla uğraşıyormuş. sözlükte bulunma amacı da kafa dağıtmak imiş. burda uludağ yazarları varsa kimden bahsettiğimi bilirler. nickini unuttum çünkü. ama aynı yazarın nick altında şimdi ah canım vah canım yazılıyor. yazık.

aynısı burda da var. ok linç yemeyi hak eden var ama önümüze geleni yok etmek ister gibi yazmak ürkütücü be. bir yazar bir şey yapmış, başka bir hesapla gelince yine yapılan şeyin üzerinden bir linç. tuhaf, enteresan.

yapıyoruz valla doğru ne diyim şimdi.

ülke toplumu, siyaseti linçten besleniyorken sözlüklerde böyle olması normaldir.

sözlükte daha önce birini hiç linçledimmi hatırlamıyorum. yapmamışımdır ya. çünkü ben normal hayatımdada bunu yapmam.
kendimden örnek vermem gerekirse yazmak bana iyi geldiği, beni rahatlattığı için buradayım. mesajlarını bile saklamayıp silen ben ilk kez bir yerde düşüncelerimi paylaşıyorum. onları sonradan tekrar görmek hoşuma gidiyor.
uzun uzadıya kavga entryleri görmek garip geliyor bana mesela.
yazım hatam mı olmuş? özelden yaz düzelteyim. fikirlerimiz uymuyor mu? görmezden gel. seni rahatsız mı ediyorum? engel at. bu kadar basit şeyler bu kadar büyütülmemeli.
tek sevdiğim sanal ortam burası. ama insanların hevesini kırmayın be. bırakın kendi halinde takılsın hepsi.

öncelikle;
(bkz: sözlükteki linç kültürü)
(bkz: sosyal medyadaki linç kültürü)
(bkz: linç kültürü)
*

tanıma gelince;

maalesef gerçek hayatımızda var olduğu için burada da izdüşümünü gördüğümüz olay.

sorunumuz şu ki herkes hayata kendi penceresinden bakılsın istiyor. sözlüklerde de bunun örneklerini çok ama çok sık görüyoruz. birimiz çizimlerini paylaşıyor mesela, birimiz söylediği bir şarkıyı, bir diğerimiz yaptığı yemeğin fotoğrafını çünkü insan sosyal bir varlık ve çünkü bir toplum içerisinde yaşıyoruz. dolayısıyla o toplumla etkileşime girmenin çeşitli yöntemleri var. insanlar yaptıkları işlerin, çalışmalarının başkalarına nasıl göründüğünü merak edebilir. bazı konularda başkalarının fikrini almak, onlara danışmak isteyebilirler. eleştirilip eksiklerini gidermek amacı güdebilirler. kötü bir dönem geçiriyor olabilirler ve tamamen 1-2 övgü cümlesi duyup mutlu olmak, geri kalan hayatları için güç toplayıp şarj olmak isteyebilirler.

ama ne olur o sırada? birileri çıkar "vay efendim sen bunu neden paylaşıyorsun!"

güzel kardeşim; sen kendi yaptığın şeyleri paylaşırken belki amacın birilerini "düşürmek" olabilir ama herkes senin amacınla aynı amaca sahip olmak zorunda mı? tamamen keyfi öyle istediği için yapıyor olamaz mı bir şeyleri? mutlaka nihai hedefin aşk ya da cinsellik olması gibi bir kural mı var? neden rahat bırakmıyorsunuz insanları? en özgür, en özgürlükçü görünenler bile yapıyor bunu bu ortamlarda. en ılımlı sözlüklerden biri olduğu hâlde, burada bile bu nedenden ötürü yazmayı bırakan insanlar oldu. değiyor mu insanların hevesini kırmaya, canını sıkmaya?

bakın, bazı hastalıklar vardır mesela, moral en önemli ilaçtır. son günlerde bir yazar üzerinden dönen muhabbetle ilgisi yok bu yazacaklarımın. insanların ufacık bir şeyden dolayı moral bulup belki de hayatını kurtaracak şeyleri, onları gömme aracı yapmanın kime ne faydası var? ufacık bir şey belki hayat kurtaracak be! daha önemli ne var bu dünyada?

tırnaklarının fotoğrafını paylaşmış mesela o yazar arkadaş. kime ne zararı olmuş bunu yapmasının? kimin evine haciz gelmiş o fotoğraflar yüzünden? kimin kocası/karısı kendisini boşamış tırnak fotoğrafı için? kimin kedisi köpeği evden kaçmış? doğrudan doğruya zarar görmediğiniz olaylar üzerinden insanlara çatal dil batırmanın size geri dönüşü nedir, kendi adınızı lanet, nemrut bir insana çıkarmak dışında? en fazla "sözlükte gerek yok böyle paylaşımlara" der geçersiniz. en fazlası o. benim de demişliğim vardır birilerine, sanki kendim aynı şeyi yapmıyormuşum gibi ama gidip de hakarete, iftiraya ya da benzer şeylere neden başvuruyorsunuz?

"sahip olduğu tek şey çekiç olan kişi, her şeyi çivi gibi görmeye başlar" demiş maslow. insanları kendi çekicinizi üstlerine indirebileceğiniz çiviler gibi görmekten vazgeçseniz dünya çok güzel bir yer olurdu. günün birinde olur olmaz laflarla incittiğiniz bir kişiyi düşürdüğünüz durumda siz kendinizi bulabilirsiniz. yaşamadan, acısını tatmadan, kendi başına gelmeden öğrenmeyi bilmek gerek bazı şeyleri.

(bkz: bordo klavyeliler)
(bkz: sokakta kekelerim sözlükte ebelerim)

bununla ilgili sarki sozu paylasmak istiyorum:

ellerinde klavyeler
ellerinde klavyeler
ellerinde klavyeler
ellerinde klavyeler
yaziyor bu çocuklar
kalkın ayağa, kalkın
yaziyor bu çocuklar
kalkın ayağa, kalkın
yaziyor bu çocuklar
bu pazar, kanlı pazar
bu pazar, kanlı pazar
bu pazar, kanlı pazar
bu pazar, kanlı pazar
linc yapar, derman yazar
kalkın ayağa, kalkın
yaziyor bu çocuklar
kalkın ayağa, kalkın
yaziyor bu çocuklar
bu sozluk kanlı sozluk
bu sozluk kanlı sozluk
bu sozluk kanlı sozluk
bu sozluk kanlı sozluk
ok fırladı çıktı yaydan
kalkın ayağa, kalkın
biz normalden, siz eksiden
kalkın ayağa, kalkın
biz normalden, siz eksiden
kalkın ayağa, kalkın
biz normalden, siz eksiden

ulan bunu en çok pasif agresif, sanki linçlenenin yanındaymış gibi görünen çakallar körüklüyor.