sözlükte tek başına yazmak

ulan harika bi duygu in ve cin ahalisi buz hokeyi oynuyorlar an itibariyla.. *

artık tek olmadığımı yüzüme yüzüme vuran başlıktır. kısa bir süre önce ben vardım sadece.

eşik edecek kimse olduğunda olandır. akışa geçip paraşütü açmamak gibi.

beş altı saate serengetinin avcıları uyanıp yeni ceylanlar için yarışmaya başlar. nik altlarından birbirlerine güç gösterisinde bulunup asgari ücretli yaşamlarına patronlarından nefret ederek devam ederler. "koyujam he" deyip sinir krizlerine girer, kapı falan yumruklar, kankacılık kanserini biraz daha besler, 68 ay taksitle alınan çok akıllı telefonlarını duvara atıp atmama arasında gidip gelir ve istediklerini alamayınca sözlüğün çok bozduğunu söyleyerek uzuuuun bir veda yazısıyla bizi yokluklarına mahkum ederler. bi süre sonra başka bir nikle geri gelir, aynı döngüye tekrar düşerler. serengetide işler böyle işler. ceylanlarsa genelde bu yağlı saçlı öfkeli ve incinmiş aslan parçalarının patronlarına yanıktır.

ama bu sakinlik müthiş ya. yaz akşamı gibi. sevgilinin sırtındaki simetrik kırbaç izi gibi.

güzelmiş böyle. bekçi gibi takılıyorsun.

sözlüğe deli günlüğü muamelesi yapmaktır.

hem zevkli, hem saçma aktivite. kime neyi yazıyorsun yiğidim diye sorsan da kendine kendini alamazsın klavyeden, işte öyle bir şey.

nasıl bir duygudur çok iyi bilirim, bunu açıklamayacaktım ama açıklama vakti geldi. ben bu sözlüğün ilk yazarlarından biriyim, bu temasıdır geliştirmesidir kullanıcı deneyimi kısımları hep benim denetimimden geçmiştir. tester gibi bir şeydim, akışta sadece ben ve ben vardı. derin bir ruhsal çöküntü yaşadım ancak 5 yıl sonra geri dönüş yapabilidim. çok zor zamanlardı sözlük, kimse yaşasın istemem o günleri...

öff tamam ya bundan sonra sözlük kızları omuzlarımı ovarken tanım girmeyeceğim tamam!
bıktım sizden zaten.
onları içeriye gönderir öyle yazarım, öf.

uykuda konuşmak gibi...

bir yazarı yazmak değil, yazdığının kimse tarafından anlaşılmaması korkutur.