şu anda ne düşünüyorsun sorunsalı

kafamda dönen o... öhöm nalet seslerin susmasını ve zıbarıp yatmayı istiyorum... sesler fazla düşünceler karışıyor...

hic uyumadim ve sabahin köründe ise gidicem. niye olum ya.

pfff nereden çıktı başkatiplik mevzusu, umarım yeni gelecek olan eleman başkatip olur.
neden mi? çünkü ben gülerim. ihihih.

edit: ben böyle iyiydim yea.

edit 2: keşke başkatip abim gitmese.

edit 3: muhtemelen baş amele olacağım.

edit 4: iyi başkatip olmayacağım.

çıkma teklifini geri getirebileceğimizi

14 temmuz'u 15 temmuz'a bağlayıp 12 temmuz gidiş - 15 temmuz dönüş; nerelere kaçabilirim acaba diye düşünüyorum.

b2 gibi bir uçağı nasil yaptin olum ya

hiçbir şey düşünmüyormuşum
gerçekten bir an için durup ne düşünüyorum diye farketmeye çalıştım ama hiç yok
bir insan hiç mi bir şey düşünmez bile
kimlik kartım da var insanım yani ama yok düşünce-sıfır sıfır sıfır
(şappi, sonu istemsiz oldu ama napim nickin cuk diye oturdu veya belki oturmadı ama ben bu kadarım kızım ben buyum işine gelirse)

çok ucuz kurtulduğumu düşünüyorum. bazı insanlar kötü. bunun da farkındalar.

#3624764
bunu yazmaya geldim al gız.
başım üstüne kabul iki düşüncesiz bir araya gelirsek kim bilir neler belki düşüneceğiz.

ama ben senin tanımını yazmaya gelmiştim demiş miydim? evet. yazmadan çıkacak idim oh yazmışım zaten diye. düşünebiliyor musun şu an? ben şu an düşünemiyorum o an düşünmüştüm.

işime geldi eppurum. seni düşünürüm, gecemi aydınlatan entryni bir de.

bazı günler tam olarak ne düşündüğünü bilemiyor insan. zihnimin içinde aynı anda hem gurur, hem telaş, hem yorgunluk dolaşıyor. şu sıralar benim aklım en çok kızımın mezuniyetinde.. bir dönemin kapanıp başka bir hayatın eşiğine geldiği o gün için ona güzel bir elbise bulmaya çalışıyorum. istiyorum ki yaşına yakışsın, içinde kendini iyi hissetsin, aynaya baktığında yüzünde aydınlık bir gülümseme belirsin. çünkü bazı anlar var ki fotoğraftan ibaret değil insan yıllar sonra bile o günün duygusunu taşıyor içinde.

onun alışverişe ayıracak vakti yok. sınav telaşı omuzlarında görünmez bir ağırlık.. günler test kitaplarının arasında geçerken hayatın diğer ayrıntıları sanırım annelere kalıyor biraz. ben de onu iyi tanımanın verdiği sezgiyle sayfalar arasında dolaşıyorum. hangi rengi sever, hangi modeli görünce tam benlik der, hangisini fazla gösterişli bulur falan… bu malumatlar, insanın evladına yıllarca dikkatle bakmasının ödülü gibi..

ama her bakışın sonunda başka bir duygu çöküyor içime. fiyatlara bakınca hevesim bile biraz çekinerek büyüyor artık. bir elbisenin etiketine bakıp uzun uzun susuyorum bazen. eskiden beğendiysek alırız dediğim şeyler şimdi hesap makinesinin ekranında beliren rakamlara dönüşmüş durumda. bir gün giyilecek bir kıyafete verilen para insanın içine oturuyor doğrusu. kolay kazanmıyoruz çünkü. hayat gitgide daha çok yoruyor insanı markette, faturada, çocuğun ihtiyacında aynı sıkışmayı hissediyoruz maalesef.

yine de vazgeçemiyorum, vazgeçemiyor insan. çünkü anne olmak biraz da böyle bişey.. kendi içindeki hesabı sessizce kapatıp evladının sevincine razı olmak demek.. önce bir gün için değmez diyorum içimden, sonra onun mezuniyet fotoğrafını düşünüyorum. belki yıllar sonra dönüp baktığında o elbisenin rengini unutacak ama kendini değerli hissettiği o günü unutmayacak. bazen hayatın zorluğuna rağmen güzelliğe küçük bir yer açmaya çalışıyoruz sadece..

mememin ne kadar yumuşak olduğunu. ahhskjj.

"genel tekrarlar yetişecek mi?"
ekim ayına kadar (kpss) çilem bitmeyecek. başka bişey düşünmüyorum açıkçası.

kayınço köye televizyon yollayacakmış. bacanak "benim işim var hem de araba tamirde diko abi götürsün" demiş. bacanağımı düşünüyorum.

dışarı çağırdılar, o kadar yorgunum ve üşeniyorum ki anlatamam çıkmamak için bahane düüşünüyorum.

bazen düşünüyorum da ben acaba bir sosyal deney miyim?

sosyal deneylerin tavşan ralph'iyim.

sahilde sağanak yağmurla sırılsıklam ıslandım. başka zamanlarda aynı yerde denizden çıktığım için sırılsıklam olurdum.

ne değişik bir dünyanın değişik bir şeyiyim, meteorolojik işler gibiyim diye düşünüyorum