sürekli özür dileyen insan

ihmalkarlık sonucu yerine getirilmeyen sözler ve ufak tefek aksilikler için özür dilenmesi gerekiyorsa her defasında "özür dilerim" demek bilindiği üzere özürün değerini düşürür. halbuki "özür dilerim" kalıbını gerçekten özel olan ve size gönül koyma ihtimali bulunan insanlara saklamak lazım. o da haliyle hayatta çok sık ortaya çıkmaz. günlük kusurlar için "afedersin, affola, kusura/kusuruma bakma, hoşgör, boşver, oldu bi kere, büyüklük sende kalsın" gibi sözler kişiye ve duruma göre tercih edilebilir.

böyle biri olduğum için özür dilerim.

geçenlerde bir arkadaşımla buluştum. dedi ki pantolonu değişim yapsam, birkaç tane denesem olur mu, bekler misin? dedim sorun değil keyfine bak. sonra benden fikir de istediği için kabinin önünde bekliyorum. kabine her giriş ve çıkışında özür diliyor. yav diyorum nolcak sen dene istediğin kadar.
o kadar çok özür diledi ki bana da bi üstünlük hissi yüklendi yavaştan. böyle kollarımı bağladım ve artık stilistmişim de o da çok kötü seyler deniyormuş gibi üstten üstten baktım. bir de önemli değil demeyi bıraktım ve ynlck gibi lafları geveledim. üstünlük hissi arttıkça yalnızca kafamı salladım ve :) şöyle sırıttım.
bakın fazla özür dileyince karşınızdaki kişi böyle ben10 gibi dönüşür bu da bir hayat dersi.

sayın eppur si muove
dün dümdüz insandan bahsetmişti.
bugün de sürekli özür dileyen insandan bahsetti.
galileo'nun sözünü rumuz yapmış sözlük komşusu insan psikolojisini mercek altına yatırıyor.

bu benimdir bazen, baskalarinin memnuniyetini kendi konforunun onune koymaktir, people pleaserliktir, uzak durunuz.

ben ikna oldum.*