sürekli özür dileyen insan

özür dilemek yerine yapmaması tercih edilir. eğer gerçekten hatasını anlamışsa da hareketleriyle belli etmesi gerçekten büyük erdemdir. ama sürekli bir şey söylenirse ağızda sakız olur ve anlamı kaybolur.

zirt pirt ozur dileyecek kadar cok hata yapiyorsa, gitsin kendini kopruden atsin...
he yok, hatasi olmadigi halde ozur diliyorsa, kendiine bu kadar saygisi olmadigi icin gitsin kendini kopruden atsin.

abbas, istemeden de olsa bu genellemeye dahildir. (bkz: cıvık afedersin)

dilemesi gereken ben değilsem de dilerim yani... bazan gerçekten eşekçe şeyler yaparım ama çoğu zaman... öyle hal alır ki, bana özür dilenecekken, ben özür dilerim...
hiç gocunmadım.

erdem filan... geçtim onları. düşüklük... öyle değil ama özür dilerim...

özür dilemenin anlamını bilmeyendir. sözlükte de her bir geç cevap verdiğinde sürekli özür dileyen var. ben özür dilenmesini istemiyorum da bunun anlamını bir bilseler..

özür dilerim = bir daha yapmayacağım

seneler önce chatte çok karşıma çıkıyordu ve hepsinin burcu oğlaktı.
artık bu kelimeyi duyar duymaz atıp tutturur olmuştum.

şimdi denklemdeki elemanlardan herhangi biri değişmiş olabilir, şimdi nasıllar bilemem ya da başkasına nasıllar onu da bilemem.

özür dilemek iyi birşey değil. kötü birşey hiç değil. insanlar her şeyde olduğu gibi bunda da ölçülü olmalı. belki de özür dilemek yerine teşekkür etmeliyiz. bir tebessüm için teşekkür, bir güzel muhabbet için teşekkür, bir yeni bilgi için teşekkür ve çok daha şey için teşekkür.

tüm kuşları avladık bir leylek kaldı sanırım…
belki özür bile dilemesine gerek olmayan bir durumda karşıdakini rahatlatmak için bile özür dileyip af bekliyor ama yine yaranamıyor…
yok gerçekten yok, bizden bir yol olmaz…

ihmalkarlık sonucu yerine getirilmeyen sözler ve ufak tefek aksilikler için özür dilenmesi gerekiyorsa her defasında "özür dilerim" demek bilindiği üzere özürün değerini düşürür. halbuki "özür dilerim" kalıbını gerçekten özel olan ve size gönül koyma ihtimali bulunan insanlara saklamak lazım. o da haliyle hayatta çok sık ortaya çıkmaz. günlük kusurlar için "afedersin, affola, kusura/kusuruma bakma, hoşgör, boşver, oldu bi kere, büyüklük sende kalsın" gibi sözler kişiye ve duruma göre tercih edilebilir.

böyle biri olduğum için özür dilerim.

geçenlerde bir arkadaşımla buluştum. dedi ki pantolonu değişim yapsam, birkaç tane denesem olur mu, bekler misin? dedim sorun değil keyfine bak. sonra benden fikir de istediği için kabinin önünde bekliyorum. kabine her giriş ve çıkışında özür diliyor. yav diyorum nolcak sen dene istediğin kadar.
o kadar çok özür diledi ki bana da bi üstünlük hissi yüklendi yavaştan. böyle kollarımı bağladım ve artık stilistmişim de o da çok kötü seyler deniyormuş gibi üstten üstten baktım. bir de önemli değil demeyi bıraktım ve ynlck gibi lafları geveledim. üstünlük hissi arttıkça yalnızca kafamı salladım ve :) şöyle sırıttım.
bakın fazla özür dileyince karşınızdaki kişi böyle ben10 gibi dönüşür bu da bir hayat dersi.

sayın eppur si muove
dün dümdüz insandan bahsetmişti.
bugün de sürekli özür dileyen insandan bahsetti.
galileo'nun sözünü rumuz yapmış sözlük komşusu insan psikolojisini mercek altına yatırıyor.

bu benimdir bazen, baskalarinin memnuniyetini kendi konforunun onune koymaktir, people pleaserliktir, uzak durunuz.

ben ikna oldum.*