tanrı ve adalet

dinler özelinde değerlendirildiğinde eleştirisi yapılan bir konudur.

üstünlüğün inanç olduğunu savunan, inancı ve kimseye bir yararı olmayan bir takım ritüelleri kutsayan ve onları davranışların çok çok önüne koyan hiçbir öğretide tanrı adaletin kaynağı, temeli olamaz.
nasıl mı? örneklendireceğim birazdan.

adil bir tanrıdan ne beklenmelidir?
kendine inanmayanla uğraşması mı?
yoksa kimin ne yapıp ne değer ürettiğiyle meşgul olması mı? tanrının öne çıkarması gereken esas şey ne olmalıdır?

örneğin islam dinine göre ve sorarsanız müslümanların hemen hepsine göre müslüman olmayan insanlar, (herhalde bütün bir batı dünyası da dahil buna) komple cehenneme gidecektir.

ama pakistanlılar, afganistanlılar, bütün arap devletleri,
akıl, adalet, hukuk, saygı, sevgi, özgürlüklerin olmadığı,
kan, ızdırap, eziyet ve gözyaşının hüküm sürdüğü o topraklar kurtulacaktır.
öyle ki kutsal kaynaklara göre, insanlar sadece inandıkları için öyle veya böyle bir şekilde cennete gidebilecekler.

medeni olan ile medeni olmayanı ayırmak yerine, inanan ve inanmayan ayrımına giden her dinin tanrısının adalet ile olan ilişkisi sorgulanır, sorgulanmalıdır.

ekleme, bugün müslümanların geri kalmıslığının sebebi islam değil,
dinin kurumsallık kazanması ve dine büsbütün muhalif olan paralel dinler, yani mezheplerdir.
bu nedenle ülkemizde de kuran müslümanlığı olarak başlatılan hareket, mezheplerle, tarikat ve cemaatlerle ve türlü sapkınlıklarla girişilen mücadelede son derece anlamlı ve kutsaldır.