tanrı'ya duyulan sevgi

insan için güzelliklerin en yücesidir... zira yaradanı seven, yaradılanı da sever.

seni anmak özde bize yakışık
gönül almakla varız olsa ışık
kolay olmadık şu cihana aşık
yarın olmasa uçmağa varmışık

yüreğime yankılanır adın her dem
sensiz geçen zaman olur bana elem
bir nurla sar beni, ey sonsuz merhem
sevginle var olur şu âciz âlem

kapına kul olduk, sığındık sana
rahmetin gölgesi düşsün cana
bir damla lütfunla dirilsin yine
sensin umut olan her solan yana

ben seviyorum tanrı'yı. bu aralar daha da çok seviyorum üstelik. hemi de karşılıklı. zaten sevmese beni yaratmazdı öyle değil mi? bence öyle.
t: bir sevgi biçimi.

tanrıya (kadiri mutlak olanına) ulaşılamayacağı için sonsuz bir çabaya sebep olur. o yüzden bitmez.

tanrı'nın şahsına duyulan sevgi iddeası bana biraz riya gibi geliyor. çünkü göremediğimiz, duyu organlarıyla anlayamadığımız ilah.

onun için tanrı sevgisi, tanrı'nın istediği gibi adam olmayla orantılı.

tanrı; tefeciliği, rızasız ticareti, tekelleşmeyi, israfı, zinayı, kumarı haram kılmış. kabul ediyor musun , etmiyor musun, hepsi bununla alakalı?

"ne olduysa hayırlısı için oldu.
ne oluyorsa hayırlısı için oluyor.
ne kaybettin ki ağlıyorsun?
ne getirdin ki kaybettin.
ne yarattın ki yok oldu?
ne aldıysan buradaydı
ne verdiysen buradaydı
sana bugün ait olan
dün başkasına aitti
yarın da bir başkasına ait olacak
o zaman ne için boşuna üzülüyorsun?"*