telefona gömülmek

günümüz gençlerinin hatta orta yaşta bile olanlarının çoğunun gömüldüğü bataklık.
sorsan ya sosyal medyadalar ya da oyun oynuyorlar.
hayatın sizin için bunlardan ibaret olması acınası hayatınızı ibret niteliğinde gözler önüne seriyor.

vallahi ufak şeylerden keyif alma katili eylemdir. kaldır kafanı dostum bir bak bakalım etrafına değil mi? ben mesela yalnız meyhaneye gitmeyi çok severim ve telefonu bir kere bile elime almam yalnız olsam da. o an benim ilgi odağım meyhanede içen insan grubudur, özellikle de belli bir yaşı aşmış dayıları insan tahlili misali izlemek çok hoşuma gider. misal ben deniz manzarasına mal mal bakmayı da çok severim sözlük. hele ki akşam ve ufukta minik minik ışıklar görüyorsam. orada o insanların o anda ne yaptıklarını hayal eder dururum. neyse konu konuyu açtı ne diyor bu değişik diyenlerden özür dilerim. ve kıssadan hisse bu eylem ile 3 günlük ömrünüzde algılarınızı laçka yapmayın sevgili gençler ve dostlar.

nefret ettiğim ve zaman zaman kendimi alıkoyamadığım eylem.
on dakika vakit geçirmiş olmak bile hayatımın ne denli anlamsız ve boş geçtiğini sorgulatırken bazen saat(ler) geçmiş olmasının ne denli acı verdiğini az çok herkes tahmin edebiliyor yahut deneyimleyip duruyordur.

sözlük sayesinde kamburumuz çıkacak.
işte öyle bir gömülmedir. twitterda görmüştüm birisi yazmış, evde bir kaç gün internet gitti bu sayede evdekilerle konuşma fırsatı buldum bayağı iyi insanlarmış diye.
kinayeli ama bir o kadar düşündürücü.
mal olduk hepimiz, akıllı telefonların akılsız sahipleri.

birazdan olduğum ortama bir daha gelmemek üzere ortamı terk etmeme sebebiyet verecek durumdur.

ekran teknolojisi biraz daha gelişirse mümkün olabilecek durum.

dış dünyayla muhatap olmamanın bir yolu.

geçenlerde kamp sandalyemi ve kahvemi hazırlayıp şöyle güzel manzaralı bir yerde oturup biraz kafamı dinleyeyim dedim. gecenin karanlığına gökyüzü eşlik eder diye bekliyordum ama daha çok cep telefonu ışıkları eşlik etti. birçok insan belli ki, aynı duygularla biraz da serinlemek üzere buraya gelmişlerdi ancak yüzde doksanının elinde telefon vardı. hatta bir aile gördüm ki, dehşete kapıldım. yaşlı bir amca ve teyze, yanlarında çocukları, hepsi de telefondan bir şeylere bakıyorlardı. sorsak herkesin derdi aynı: yalnızlık!

bazen hepimiz bu kötülüğü yapıyoruz kendimize belki. bir kısım da durumun farkında ve kendini korumaya çalışıyor. ne kadar çalışsa da bir şekilde nasibini alıyor bu salgından. çünkü ihtiyaçlara cevap veren bir teknoloji ve kullanılmadan yaşanması neredeyse imkansız hale geldi.

bankalar, e-devlet, abonelikler, çeşitli başvurular v.b. evden çıkmadan büyük bir kolaylık sunduğu aşikar. kullanım kolaylığı ve erişilebilirlikle birlikte ihtiyacın da ötesine geçip bir bağımlılığa sebep olduğu da yadsınmaz.

özellikle toplumsal düzeyde irdeleyecek olursak bu konuyu, ürkütücü sahneler ortaya koyduğunu da görmezden gelemeyiz. yukarıda anlattığım hikaye oldukça gerçek ve herkesin şahit olacağı türden. birbirleri ile görüşmek üzere bir kafede oturan insanlar da çok farklı değiller. herkes yanındaki insandan uzakta ve başka bir alemin içinde.

birbirimizle paylaşımlarımızı bırakıp sanal mecralarda yapmış olduğumuz ve istediğimiz gibi bir karakter çizebildiğimiz sahte hayatlar mı daha çok mutlu etti bizi? hayır, sadece kocaman hayal kırıklıkları bıraktı ve bırakacak. gün geçtikçe yalnızlaşmamızın ana sebeplerinden biridir bu. yalnızlığın dozunun artacağına dair hiçbir şüphem yok.

heh tanım mı demiştik? bir çeşit, ağır çekimli intihar yöntemi diyebiliriz.