torpil

kamu kuruluşlarına atanmak için gerekli olan bir güçtür. ülkemin güzel insanları stajyer alımında bile torpil yapıyorsa zaten iş bitmiştir.

(bkz: varsa torpilin patlayalım şekerim)

(bkz: nepotizm)

aynı zamanda savaş gemilerinde kullanılan bomba çeşidi.

yıllar yıllaaar evvel bakkalların el altından sattığı bir tür patlayıcı. halen satılıyor mu bilmiyorum.
çocukken bayram harçlıklarımızın bitme sebebiydi.

(bkz: kız kaçıran)

iş bulmak için önceden sahip olmanız gereken fiş.

fakir ve sahipsizseniz eğer sizin için kız kaçırandan ibarettir.

fakir ve sahipsizseniz eğer sizin için kız kaçırandan ibarettir.

türkiye'nin kanayan yaralarından birisi, hep vardı, ilerde de mutlaka olacaktır ama, akp döneminde tavana vurmuş sanırım…

çocukken bayram tatillerinde elimizden düşmezdi. sonra büyüdük bi baktık birileri bu torpili kullanarak başka yerleri patlatıyor.

malzemeleri; yamuk bir gülme, hafif kırpılan göz, biraz da dürtülen ego nedeniyle kalınlaşan ses ile 'sen gel yaparız bişeyler' dir. he tabi bir de vazgeçilmez malzeme olan, karşı taraftan mahçup ancak mutlu bir gülümseme alınır. erişimi çok zor olan, duruma göre değişen birkaç tutam nüfuz atılır içine. tabi bu zor bulunan özel malzeme gizli tutulmalıdır, yoksa daha tam pişmeden fişini çekebilirler fırının. veeee torpilimiz hazır. afiyet içinde vicdan azabı çekebilirsiniz.

ilkokulda öğrendiğim kavram.

şimdi atsam fire in the hole diye bağıracağım düşük profilli dinamit lokumu.

(bkz: boyd crowder)

osmanlı'nın yükselme döneminin sonlarına doğru bir gündü. devlet dairesinden giren zuppe tavırlı bir adam içerdeki memura rüşvet teklif edince memur pek düşünmeden kabul etmiş ve devletine ihanet etmişti. ve öğün bugündür rüşvet büyüdü, gelişti, değişti , şuanda halen torunu "torpille"beraber yaşamını sürdürmekte.

çocukken bayram harçlıklarını dört gözle beklememiz sebebi olan, fitili ateşlediğimizde çok eğlendiğimiz düşük ölçekli patlayıcı.

ülkenin içinde bulunduğu durumun sebeblerinden bir tanesidir.
şayet herhangi bir devlet dairesinde birçok memur dilekçe dahi yazmasını bilmezken bazı işlerin yolunda gideceğini düşünmek hayalperestliktir.
o işe layık olanlar ise üç kuruşa para babalarını zengin etmekle meşguller şanslıysalar...

iş'e girmenin resmi sponsoru.

asla ve asla çalışan emek verenlerin geldiği konumlar zoruma gitmedi..

hatta hepsi için mutlu oldum.

ancak hiç bir emek sarf etmeyip bir yerlere gelenlere hâlâ nefretim sonsuz.
lisede çift dikiş giden, bitiremeyip açıktan devam eden,nerde serserilik puştluk varsa orda olan ne kadar tanıdığım varsa memur kadrolarına girdi.
çoğu bekçi, birçoğu ise astsubay polis.
aralarında başka kurumlara da geçenler mevcut ancak bu insanların o konumlara nasıl geldiğini adın gibi bilip, birde insanlara konum itibariyle yukardan bakmaları delirtiyor insanı...

türkiye yasaların dürüst işlediği ve sağlam bürokrasisi olan bir ülke değil. toplum orman kanunlarına göre yaşıyor. ormanda herkes tanıdığını, yakınını gözetir. türkiye' nin gerçeği budur. ben de torpil yaptırmayan romantik güruhtanım ve torpille bir yere gelme ıhtimali midemi bulandırıyor. benim gibi olan varsa içinizde söyleyeyim, isiniz zor olacak ama kafanızı yastığa koyunca pat uyuyacaksınız. vicdan var ya vicdan kahreder insan olanı.

kulakları son derece sağır aden patlayıcıdır. özellikle tünel içinde patlatınca bomba etkisi yaratıyor.

adı bende kalsın, bir bakanlığın sınavına kendi hayatımdan uzun bir süre ayırarak çalıştım. bu sınav için yurtdışında çalışmak istediğim yerden gelen teklifi reddettim. ideallerim vardı, annem ve babam gibi devlete hakim ve öğretmen olarak yıllarca hizmetini sunan ve hala çalışmaya devam eden bu iki emektar insana özenerek ve onlara saygı duyarak ben de devlete hizmet etmek istemiştim.
kpss sınavından iyi bir derece aldım, yds'den tam puan aldım, sicilim tertemizdi, annemin veya babamın tarafında herhangi bir kınama bile yoktu, aile tarafında 4 tane öğretmen, 1 tane bakanlık çalışanı(başvurduğum bakanlığın değil) vardı.
mülakatlarda geçtim ve karar aşamasında sonradan öğrendiğim 3 kişi arasında en düşük profilliyi kadroya almışlar. biraz araştırmadan sonra malum insanlara yakınlıklarını bulmam zor olmadı.
üzülmedim, hayal kırıklığına uğramadım. hatta gurur duydum. çünkü bakanlıkta çok tanıdığım vardı, babamın mesleğinden dolayı çok rahat araya ''adam'' sokup kendimi oraya aldırabilirdim. istemedim, etrafımdakiler de böyle bir şeyi asla kabul etmeyeceğimi biliyordu. ama en güzeli etrafımdan bir kişinin bile sınava hazırlanıyorsun, yazılıyı geç gerisini hallederiz dediğini duymadım. en çok bu gururlandırdı beni. ailemden kimse seni torpille aldırırız demedi.
işin özü, her parti kendi bürokratlarını daha çok kadroda tutar. bu daha çok boyun eğen kısım, daha hızlı partilileşmeyi ve partizanlığı pompalar. liyakat olmadığı zaman yozlaşma olur. bunun acısını da iktidar partisi bir süre sonra çeker. çünkü bakanlık kurumları doğru çalışmazsa halka doğru hizmet verilemez ve halk bunu not eder.
ben mi? benim keyfim yerinde. evet ideallerim vardı ama zaten sizin idealleriniz geniş çaplıysa eğer, torpil sizi durduramaz. devlet'in ne olduğunu biliyorsanız, kurucu önderinizin size yüklediği sorumluluğu gerçekten kalbinizde hissediyorsanız, vatanını seven görevini en iyi yapandır diyorsanız siz her zaman ihtiyacı olan insanların yanında olursunuz.
geceleri rahat uyuyabiliyorsanız, vicdanınız rahatsa bu size yeterlidir.