torpil

iş hayatında en sevmediğim konu olur kendisi.

bu ülkedeki kimsenin bundan şikayet etmeye hakkı yok. sözlükte de görüyoruz, kendinizin veya sevdiklerinizin başına gelse zirlayacaginiz haksızlıklardan dolayı sevmediğiniz bir insan şikayet ettiğinde o şikayeti duymaya bile tahammül edemiyorsunuz, homurdaniyorsunuz. elinizde birilerini bir yere atama, meslek edindirme yetkisi olsa o meslekteki seviyesi 100 üstünden 70lik sevmediğiniz birileri yerine 100 üstünden 60lık sevdiğiniz birilerini gözünüzü kırpmadan atarsınız. hayatınız, zihniyetiniz, ruhunuz, bilinçaltıniz torpil ve haksızlık. akp bu ülkeye az bile yapıyor, daha beterini hak ediyor bu toplum. güya duyarlı olan insanları bile görüyoruz.

abi o tam bu değil sanki ama sen bilirsin.

sabata dramasını izlemeye geldim.



bu sözlükte torpil yok söke söke hakkını almak var kardeşim ama bunun için önce haklı olmak gerekiyor ki desteğin olsun. haklı olabilecekken haksız konuma düşmekte dahil buna.

torpilin sadece patlayıp ses çıkaran bir şey olduğunu bildiğimiz yaşlardan sonrası sarmadı.

bu olayların kolpa çıkacağı günü keyifle bekliyorum.

(bkz: nepotizm)’in toplumda daha çok bilinen adı.

bomba gibi yerine gore dogru duzgun yapilmadiginda maalesef kuru bisey oluyor ve tatliliktan cikiyor. torpili izmir bombasina tercih etmem guzel ama random bi tatli bence

benim en büyük çeyizim için bakınız görsel:

pil markası olsa duracelden daha guzel olurdu.

duracel sıradan,
tor,
gerçek pil olurdu.

güç dedinmiycü torpil.

yaşandı di mi bu? of...

patlayıcı maddedir ya da başkasına ayrıcalık tanımaktır

nazikçesi referans.

çocukken feza marka torpil alırdım bir kutu. bayram harçlıklarının ne yapılacağı belliydi.
salça ya da bezelye tenekesi bulup içine birkaç tane torpilin barutunu koyup fitili ateşlerdim.
o an american sniper edasıyla yere yatar patlamayı beklerdim.
call of duty oynar gibiydim.

bunu daha önce hiçbir yerde itiraf etmemiştim ama kendisiyle çok değişik bir anım olan, patlamaçlı bir madde.

yıllar öncesi, odtü'de demiray yurtlarında kalıyorum. tam karşımız gıda otoparkı. gıda otoparkı kampüs içerisinde uzak bir yere tekabül etmesi ve otopark olması sebebiyle geceleri yalnızca araba sahibi olabilen zengin taifenin takılma yeri. tipleri az çok anladınız. bu tipler doğaları gereği leş gibi müzikler dinleyip alkol ve çeşitli maddeler tüketmekte. lakin sorun şu ki bizim yurdun koridor tam olarak buraya bakmakta, tepelik bir yerde olduğundan ve yurt düşük kotta kaldığından bizim kat ile eşit rakıma gelmekte ve tüm müzik sesi bizim koridora dolmakta. defalarca 100.yıl evleri grubundan yazılması, bu işi yapanların uyarılması gibi medeni çözümlerden sonuç alınamadı. her gece 4-5'e kadar kafamızın üstünde bangır bangır elektronik müzik. en sonunda biz odacak bu soruna bir çözüm aramaya başladık. o sırada oda arkadaşımın geçen hafta kuğulu park tarafında bir markette bulduğu torpil aklıma geldi. yüklüce bir sipariş geçtik arkadaşa. cephanelerimiz ulaşınca da ne zaman müzik sesi dayanılmaz seviyeye gelirse üzerimizi simsiyah giyinip, o tepeyi sessizce tırmanıp, çalıların içinden otoparkın ortasına torpilleri atmaya başladık. ve ne oldu biliyor musunuz? işe yaradı. meğer insan gibi konuşmak değil bombalamak gerekiyormuş. birkaç defadan sonra kökten kurtulduk ve tüm isa demiray ve dahi diğer yurtlar olarak derin bir gece uykusu çektik.

her bayram patlatmak için bir kutu aldım. yerinden aldım ucuzdu. içimdeki çocuk yaramaz.