tükenmek

kalmamaktır. tek bir parça bile kalmadı bana eski benden. kendi elimde tükendim yavaş yavaş. şimdi raflar boş, iyimser araflar boş. cehennemi yaşıyorum. ölünce belki kurtulurum.

sahip olduğumuz bir enerji barı vardır. kimi şeyler (insanlar, düşünceler, yaşantılar, hobiler, ...) bunu arttırıcı bir şekilde hayatımızda var olur kimi şeyler ise azaltıcı. tabii zaman zaman arttırıcı olan şey azaltıcı da olabilir tam tersi de.
önemli olan husus, enerjinizi ne kadar yukarı çıkarabildiğiniz ve ne kadar çabuk dibe çöktüğünüzdür. tükenip tükenip üremek yahut bunun için mücadele vermek insan için yaşamı çekilmez bir hale getirebiliyor.
bir kalem de tükenir bir sayfa da ancak ne uğruna olduğunu bilmekte fayda var. bir yazarın elinden çıkıp milyonlara kadar büyüyebilirsin de bir bebeğin spiral karalamalarının arasında başını döndürebilirsin de.
demem o ki sözlükdaşlar, hayatınıza enerjinizi arttıracak eylemleri, inançları, insanları, ... monte edin.

cikolata miyiz tukenelim.

yaşadığım durum. ailem beni öyle yoruyor ki yoruldum artık. aslında ailemden kasıt annem.
o kadar uzun ki izah etmeye çabalasam sanırım kitap olur.

insan kendi kendini mi tüketiyor yoksa değer verdikleri tarafından mı tüketiliyor?
nereden tutsam elimde kalacak mevzu. ne ailemden, ne yakınlarımdan, ne sevdiklerimden, ne de ondan merhamet görmedim.
sanki bomboş bir meydandayım ama hiç etrafta sokak yok, uçsuz bucaksız bir meydan. izleniyorum sanki. alaycı, küçümseyici, umursamazca. sadece izleniyorum.

tükendiğinizi sandığınız anlar, kim bilir belki de yeni bir başlangıç için yaşamanız gereken bedellerdir. bence her tükenmişlik bir farkındalık yaratır kişide, bu farkındalık acı bir deneyimde olsa deneyim deneyimdir. üzücü olan şu ki bu dipsiz kuyudan çıkamayan çok insan var, ya da çıkma isteği bile kalmayan. bu yüzden çevrenizi sıklıkla kontrol edin, her gülen insan mutlu olmayabilir. özellikle yakın çevrenizi boşlamayın, hele ergenlikte olan bireyleri ekstra gözetin.