üniversitede yaşanan en büyük hayal kırıklığı

lisenin devamı gibiydi. tek fark; ders arasının yarım saat, derslerin ise 1.5 saat olmasıydı.

sevişememek. oysa ben nelerin hayalini kurmuştum nelerin.

dergi ve broşürlerdeki ortamla hiçbir alakası olmadığını görünce büyük hayal kırıklığı yaşadım. girişte inekler otluyor, kampüsün içinde bir amca tarla sürüyordu. bir kişi bile gitar çalmayı bilmez mi?

orgy yapılmaması... ben hazırlık okurken cali'de arkadasim her hafta bugün orgy fest yapicaz falan derdi topladıkları donate'ler ile vegas'a gider kumar oynardı. bende simdi san sebastian yiyip geleni geceni izliyorum kampusten...

üniversitede kızlar teklif ediyormuş diyorlardı. 4 sene teklif eden olmayınca okulu uzattım bi 4 sene kadar daha ama baktım hala teklif eden yok bıraktım en sonunda. sizin keyfinizi mi bekleyecektim bir de.

fakültemin kampüsü yok diyeceklerim bu kadar.

gerçekten dostun olan kimse yok. annem hep gerçek arkadaşımı lisede bulacağımı söylerdi ama sanırım yanıldı yada zaman değişti . hiç gerçek dostum yok orda

kendi hatalarım çoktu ama üniversitede beni hayal kırıklığına uğratacak bir durum yoktu.
akdeniz kampüsü çok büyük o sıkıntısı var.

üniversite okumaya gerek yokmuş.

amerikan kolej ortamı beklerken, okul bahçesinde çalan inek çıngıraklarıdır.
şaka lan sakarya'nın nesine amerikan koleji bekleyeyim.
ama inek de fazla kaçtı.

seks meks orgy morgy geçin bu boş işleri. işte asıl hayal kırıklıkları:
-dakik olunca enayi yerine konulmak.
-hocaların içi boş egosu, öfkesi, disiplinsizliği (daha sayayım mı?).
-karşı cins öğrencilerini kayıranlar.
-bazı üniversite öğrencilerinin liseli ergenlerden bile daha düşük olan genel kültür bilgisi.

atilmis olmam. universiteden. evet.

yoktur benim için arkadaş çevremde ya da dersle ilgili olsun çalışkanım ve seçici arkadaş canlısı olduğum için kolay kolay sıkıntı çıkmadı üniversite hayatımda

ilk tanıştığım arkadaşlarla dört yıl yakın arkadaş olarak kalacağımı sanmak galiba.
ilk tanıştığım kişiyle üç ay sonra konuşmaz oldum, ikincisi henüz ayrılmadığım sevgilime yürüdü, üçüncüsü ise dört yıl boyunca bıkmadan dedikodumu yaptı.

üniversiteyi istanbul dışında, küçük bir ilçede okumak.

allahın dağına yapılan binaya üniversite dendiğini ve üç senelik kısmını orada geçireceğim farkındalığı.

bir seferinde dersin ortasında pencereden inek girdi diyeyim siz anlayın.

ben zannediyordum ki hepimizin idealleri var, ilim irfan yuvasına gidiyorum. hep birlikte kuramsal tartışmalar yapacak ve birbirimizi sürekli farklı kaynaklara yönlendireceğiz. masum. ah minik pisi. hala bununla ilgili hayıflanıp dururum.

bitmesi. mezun olmak.

zorunlu seçmeli yabancı dil olarak almancayı seçmem ve ortaokul ile lisede 6 veya 7 senede hiçbir şey öğrenemediğim almanca derslerinden sonra üniversitede de gene 0 almanca öğrenmem iki sene boyunca ve toplamda 8 veya 9 sene, hem de haftada en az 4 saat görerek bu dili zerre öğrenememem.

bir de not ortalamamı düşürmüştü üniversitede aldığım almanca dersi. zorunlu seçmeli şu anlamda. ingiliz dili ve edebiyatı okuduğum için zaten temel dilim buydu. bir tane de zorunlu başka dil seçmemiz gerekiyordu ama seçmeliydi ve mesela fransızca seçseymişim hem hocası süper öğretiyormuş hem de notu çok bolmuş da seçerken bunu bilmiyordum ben. ortaokul ve lisede almancayı öğrenemesem de kulak aşinalığım var diye seçmiştim ama keşke seçmeseymişim... nereden bilecektim... valla işte anadolu lisesi hazırlıkta görmüş müydük emin değilim, görmüşsek toplam 9, görmemişsek toplam 8 sene almanca gördüm ve hiçbir şey öğrenemedim dersem yeridir. dili zaten sevmedim ama ortaokul ve lisedeki öğretmenimiz hep ineklere göre işledi ve biz birkaç tembel başta kaçırınca bir daha lise sona kadar yakalayamadık. hiç yakalayamadık yani.

valla hayal kırıklığı işte. bari üniversitedeki hocamız bana biraz almanca öğretebilseydi... o da türkçe bilmiyordu ve vücut dili falan da korkunç kötüydü. boş boş baktım derslerde kendisine ve üniversitede de zerre almanca öğrenemedim. hadi öğretemedin, bari iyi not verseydin. 81/100 genel ortalamayla mezun olsam da almanca sınavlarından aldığım rezalet notlar olmasa bu minimum 83'e çıkardı. belki 85...

başka da hayal kırıklığım yok ya. yani bölümümü hem çok sevmiştim hem de çok rahat/kolay gelmişti bana "diğer" dersler.

5 senedir aynı sıralarda oturduğum arkadaşlarımın bana mobbing yapmasaydı. tek yaptığım şey okula hoca bağlamaktı. özel sektörden bir hocayı okulda dersimize soktum. herkes korktu tabi, yapamıcaz gibisinden. en yakın arkadaşım dahil herkes bana cephe almıştı. en büyük hayal kırıklığı bu oldu benim için.