utandığınız davranışlar

vallahi kendi açımdan söylüyorum dürüst olacağım: genel olarak misafir sevmiyorum arkadaşım… nedenine gelecek olursak sürekli bir siyaset veya farklı kutuplaştırıcı konuların uzatılarak bir tartışmaya dönüştürülmesi, çocukların gereksiz bağışları, biriken bulaşıklar, annemin sürekli kaşgöz yapıp milletin içinde bir şeyler istemesi, sevmediğim insanlara yalandan gülümsemek… tüm bunlar cidden canımı sıkıyor. tamam bayramlaşmak, sevdiklerini ziyaret etmek güzel ama gereksiz akrabaların gelmesini hiç sevmiyorum. onun yerine sevdiğim insanlarla dışarıda bulusmayi ve vakit geçirmeyi tercih ederim. ama bize misafir geliyor ya ( ailem ve sevdiklerim dışında) canımdan can kopuyor sanki o derece sevmiyorum. onlara hizmet etmek bile ağrıma gidiyor… burada kimseyi yargılamıyorum siz sevebilirsiniz belki ama ben böyle bir insan değilim. bu davranışımdan ötürü kendimi iyi hissetmiyorum ama gerçek bu… iyi ki bu sözlük var bu arada düşüncelerimi başka türlü paylasamiyorum ve çoğu insan beni anlamıyor.

toplu taşımada telefonla konuşurken sesimin fazla çıktığını fark edince hemen kısıyorum, içimden herkes dinledi şimdi diye geçirip mahçup oluyorum.
sonra bir de olur olmadık yerde yüksek sesle güldüğümde, özellikle sessiz bir ortamdaysam, sonradan hafif bir mahcubiyet çöküyor. misafirlikte fark etmeden iki kez tatlı aldığımda da utanırım mesela kimse bir şey demese bile ayıp oldu mu diye düşünürüm.
bir de bazen de isimleri karıştırıyorum, karşımdakine yanlış isimle hitap edince yüzüm kızarıyor. en çok da birine mesaj atıp sonra yanlış kişiye göndermişim dediğim an var ya… işte o an insan yerin dibine girmek istiyor..