uyku düzeninin hiç doğrulmaması

insanın bünyesini alt üst eden bir hâldir. uyku kabul etmiyor beni der birhan keskin bir şiirinde. belki de uyku kabul etmiyor bizi...

erdal kalın poe ukdesi.

(bkz: kime göre doğru)

bana göre doğrusu bu artık. *

ben hayırlısıyla vefat edince güzel uyuyacağım.

içki içtiğim zaman sabahın ilk ışıklarına kadar içtiğim için, 2 saatlik uykuyla yeni güne başlarım ve berbat bir gün geçer.
akşam gideyim yatayım derim, evhamlar, nefes darlıkları filan çıkar, ağrılarım olur yatamam rahat ve erken.
içeyim de yatayım desem, dilim değince bırakmam işte üstte dedik müezzin başlıyor ben bırakıyorum.

bu döngü yıllardır böyle. nasıl düzelecek?
it gibi uykum var ama yatamam işte.

şu uyku insanın sevgilisi gibi bir şey, gelmeyince sinirleniyor.
doğrulsa iyi olur.

lise yıllarımdan beri hep bozuk olan şeydir,artık gece geç yatmak alışkanlık gibi bir şey oldu ama artık çok da dayanamadığımı hissediyorum 4-5'e doğru kendimi uyuyakalmış halde buluyorum.

kendi irademle yatağa gitmeye başladığım yaşlardan beri sıkıntılı. neredeyse 20 yıldır.
ikinci öğretim derslerine uyku yüzünden geç kaldığım oluyordu. arada yanlışlıkla düzene giriyor, 24 saatten fazla uykusuz kalmak zorunda kaldığım durumlarda, o da üç beş gün sürüyor. sanırım ömrüm boyunca sıkıntı yaşayacağım bu konuda.