yalnız yaşayanların nedense delirmemesi

yalnızlık allah'a mahsus olduğu halde çok uzun süre tek basina yaşayan insanlarin artık nasıl oluyorsa akil sağlığını kısmen de olsa koruması olgusu. şaşırtıcı.

demek o kadar da yalnız değilsin.

ruhen yalnız olmaya lafım yok lakin günümüz teknolojisi kendini yalnız hissetmenin önündeki en büyük engellerden. bir sözlükte yazıyor olmak bile fiziken olmasa bile insanlarla etkileşim içinde olmanı sağlıyor. bu bile delirmenizi engellemek için yeterli bir sebep. 30-40 yıl öncesi için sözüm yok.

tercih edilmiş yalnızlık ile mecburi yalnızlık arasındaki fark bu noktada ortaya çıkıyor. insanlardan nefret etmemek için onlardan uzaklaşıyorsanız o kadar delirtici olmayacaktır. bu dünyada yalnızlığı seven insanlar vardır yine de ona sonsuza kadar katlanabilecek kimse olduğunu düşünmüyorum.

akıl sağlığımızı koruyabilme sebebimiz yalnızlığımız aslında. toplum, ruh sağlığını bozan bir hastalıktır.

yalnız oldukları için delirdiğinden kimsenin haberi olmaması***

etrafında bir sürü deli varken delirmemenin yanında çocuk oyuncağı kalır.

yalnız yaşayanlar diyorsunuz, yani bu insanlar evinde yalnız. dışarıda iş yerinde arkadaşları var hepten yalnız değiller.

az insan çok huzur.

“insan ancak yalnız olduğu sürece bütünüyle kendisi olur: o halde yalnızlığı sevmeyen, özgürlüğü de sevmez; çünkü insan ancak yalnız olduğunda özgürdür.”
“toplum bir ateşe de benzetilebilir; akıllı kişiler uygun bir uzaklıktan ısınır ama içine düşmezken, budala kişi, önce kendini yakıp sonra da yalnızlığın soğukluğuna sığınır ve ateşin yakıcılığından şikayet eder.”
artur schopenhauer-yaşam bilgeliği üzerine.

bazı insanlarda görülebilecek durumdur. bazı insanlar yalnızlığa öcü gözüyle bakarlar ancak herkes sosyal olmak zorunda mı? herkes mutlu olmak için insanlara ihtiyaç duymak zorunda mı? değil. baterim, kitaplarım, dizilerim, filmlerim, oyunlarım, müziklerim ve içkilerim çoğu insandan daha mutlu eder beni. tabi az önce saydıklarımın yerini tutamayacağı insanlar da var. kısacası denge önemlidir arkadaşlar. orta yolu yakalamalısınız.

kendine yetebilmeleri, en büyük nedenlerdendir.

insanların günün belirli bir bölümünü yalnız geçirmeleri, ruh sağlığı açısından çok önemlidir diye düşünüyorum. psikolojik bir dayanağım yok ama öyle düşünüyorum.

aslında delirmek dememek lazım , nitekim bir sürü insan yalnız yaşıyor ve işin en zevkli yanı kendini keşfedip hayatı çok ucuza getirebiliyorsun. mesela elektirik faturası ve doğal gaz. minimal bir kullanımla 30 tl olarak geldiğinde delirmekten ziyade mutlu bile olabiliyorsun. deneyin , ama fazla sürmesin .

huzurdandır.

yeraltından notlar adlı dostoyevski klasiginin kahramanı ne yazık ki o kadar şanslı olamamıştır.

insan her şeye alıştığı gibi yalnızlığa da alışır çünkü. kafasını dağıtacak, yalnızlığını unutturacak bir şeyler illa ki bulur. ara sıra fark eder, hüzünlenir, ağlar belki. sonra kaldığı yerden devam eder kendini oyalamaya.

davlumbaz ışığı altında kahveni ve sigaranı içerken bazen hayatı sorgularsın sonra yine devam edersin.

8 yıldır yalnız yaşayan biri olarak kimsenin normal olmadığını düşünüyorum. kendinle başbaşa kalmanın tek olumsuz yanı, kendine daha fazla değer veren, kibirli birine dönüşmenizdir. ego'nuzun bir çok olayda belirgin şekilde öne çıkmasıdır.

normaldir bu ama.

kimse olmadan hayatı sırtında taşıyan biri olmuşsunuzdur. birilerine ihtiyaç duymadan yapılan şey eğer -bir hayatı çekip çevirip yaşamaksa- yalnızlık sizi bu konuda yücelten yegane dayanaktır bana göre.

her zaman yalnız kalmak ile yalnız olmayı birbirine karıştırırız, doğrudur. fakat kişi hangi sebeple olursa olsun kendini yalnızlıkta bulup, içgüdüsel olarak yaşamını devam ettirdikçe daha da güçlenecektir.

kafka - mavi oktav defterleri'nde şöyle der;

''odandan çıkman gerekmez, masanda oturmaya devam et ve dinle. dinleme bile, sadece bekle. bekleme bile, gerçekten sakin ve yalnız ol. dünya özgürce sunacaktır kendini sana.''

şimdi bu formda delirmediğimizi idda edebilir miyiz?

belki. en azından benim için.

yalnızlık farklı şekillerde ortaya çıkabiliyor.ruhen yalnız olmayı,kafanızı dinlemeyi,kendi kendinize eğlenip vakit geçirebilmeyi seviyor ve bunu yaparken genelde insanlardan uzak durmayı seçiyorsanız bu sizin tercihinizdir.diğer yandan aslında çok geniş bir çevresi olsa da kötü gününde yanında olmayacak,canı sıkılınca rehberdeki o kadar isimden arayacak bir tane insan bulamayacak hale geldiyseniz bu seçici bir insan olmayıp yalnızlıktan korktuğunuzu ve bunun için etrafınızı bir çok parazitle sardığınızı gösterir ve yalnız hissedersiniz ki bu yine korkunuzun sonucu olarak sizin tercihlerinizle ortaya çıkar.delirme noktasına gelmek için bu ikinci grupta olmak gerek diye düşünüyorum zira ruhen yalnız olanlar kendi kendilerine sessiz sedasız takılıyorlar.en iyisi ne istediğinizi bilmek ve bu doğrultuda insanları hayatınıza dahil etmek.

bana göre asıl şaşırılması gereken şey yalnız yaşamayanların nedense delirmemesidir..
aile kavramı her ne kadar bizim kültürümüzde çok önemli bir yere sahip olsa da ne kadar uzaktaysanız o kadar huzur vaadeden bir birimdir. tek yaşadığım zamanlarda daha huzurlu, planlı, sakin olabiliyorken aile yanında bu durum tam tersine dönüyor. ah şu korona bir bitse de gitsek :(