yaş aldıkça anlamsızlaşan şeyler

(bkz: futbol)

kin gütmek.
her şeyi kafaya takmak.
dünyalık hırsı.

din olgusu. alışıyosun artık aynı külliyata. başka bi dine mensup olmak da şimdi bi tık korkutuyor çünkü hala inanıyorsun. fakat zamanla aynı ritüeller yavan geliyo insana.

bu işte zamanın milyon tane gereksiz bilgisiyle zihnini doldurduğu için eşyanın gerçek manasıyla ilgilenmeye vakit bulamayan insanın saçma sapan ilerleyişidir. adem cenneten inmiş, tanrıyla görüşmüş bi şekilde bu insan. bize bak bide ilk insanı kör cahil ilan edip edindiğimiz külliyatta ondan daha ileri seviyede olduğumuzu iddia ederken boşluktan boşluğa koşuyoruz. yani pardon da adam tanrıyla görüşmüş deniyo sen hala gideceğin cennet için çelişkilerinin pişmanlığıyla uğraşıyorsun burda. amaaaan yüzyıllar sonra tarih öğrencilerinin bizimle iyi dalga geçeceğinden emin olabiliriz tabi.

kendini herhangi bir konuda gereksiz yormak derim buna ben. her zaman bir alternatif var sonuçta ne gereksiz şeyleri dert edinmişiz şu hayatta hakikaten.

zaman geçtikçe bazı şeylerin içi yavaş yavaş boşalıyor. eskiden uğruna heyecan duyduğum, beni diri tutan ne varsa, şimdi uzaktan baktığımda biraz fazla gürültülü, biraz fazla aceleci geliyor. değişim mesela… bir zamanlar benim için neredeyse bir yaşam biçimiydi. aynı yerde uzun süre kalmak içimi daraltırdı. kök salmak değil, sürekli yer değiştirmek, yeniden başlamak bana daha anlamlı gelirdi. her yeni şehirde, her yeni başlangıçta kendimi yeniden kurabileceğime inanırdım. bu fikre aşıktım.

ama insan zamanla fark ediyor ki sürekli değişmek de bir tür kaçışmış. kendinden, yüzleşmekten, derinleşmekten kaçış. şimdi geriye dönüp bakınca, o hareketliliğin içinde eksik kalan bir şey olduğunu görüyorum. hep yüzeyde kalmışım sanki. şimdi ise ilk defa yerimde durmanın, aynı toprakta kalmanın, yavaş yavaş olgunlaşmanın ne demek olduğunu merak ediyorum. belki de asıl cesaret, gitmekte değil kalmaktadır.

artık yeni insanlar tanıma hevesim eskisi gibi değil. yeni dostluklar kurmak, yeni mücadelelere girmek, kendimi yeniden anlatmak… bunlar yorucu geliyor. eskiden heyecan veren şeyler şimdi biraz gereksiz bir çaba gibi. hırslarım törpülendi. kazanmak, ispat etmek, öne çıkmak… bunların hiçbiri eskisi kadar önemli değil artık. daha sakin, daha derin, daha kendi halinde bir hayat istiyorum.

yine de değişime tamamen sırtımı dönmüş değilim. sadece yönü değişti. kendim için değil belki ama çocuklarım için hala istiyorum o hareketi, o keşfi, o yenilenmeyi. onlar denesin, düşsün, kalksın, başka hayatlara dokunsun. benim bir zamanlar aradığım şeyi onlar bulsun belki. ben ise burada kalıp kök salayım, onların döneceği bir yer olayım.

laf anlatmak

insanların birbirine olan gelecek vaatleri…

insanların, bol insanlı ve gürültülü organizasyonlara olan ilgisi. kafam kaldırmıyor. sessizlik en güzeli.