yazarların asla affedemeyeceği şey

şimdi ben düşündüm düşündüm şöyle cvap vereceğim...
buna "kincilik" diyen de olur eminim.
iyinin kötünün ne olduğuna en iyisi eşim karar versin... ar damarı da olsun ama...

tanım: yazarların bağışlamayacağı ve yok sayamayacağı olgular.

ben herkesi affederim, bir yanlış yapılırsa.
herkese hakkım helaldir, bir emeğim ya da kaybım varsa.

affetmeyi her daim bir hafifleme yolu olarak gördüm. affettim ve sildim.
hakkımı helal ettim ve sildim.
diğer türlü bana yük oluyor.

bir normal sözlük yazarına şans çarkında üst üste 5 sefer 2000 puan gelmesini affedemezdim herhalde.

bilmeden yapılan hatalara karşı toleransım var. gerçekten var.. insanız sonuçta.. yanlış anlarız, eksik biliriz, o anın gazıyla saçma bir şey yapabiliriz. ancak sonra fark eder, toparlar, telafi etmeye çalışırız. bunlar hayatın normal tarafı. kızarım belki ama içimden tamam, insanlık halidir deyip geçebildiğim şeyler..

ama bilinçli yapılan kötülük bambaşka bir şey. birisi ne yaptığını biliyorken, karşı tarafı kıracağını, zarar vereceğini gayet iyi bildiği halde yine de yapıyorsa, orada artık hata falan konuşmuyorum ben. o direkt karakter meselesi.

benim affedemediğim şey de tam olarak bu zaten, yani art niyet. bilinçli kötülük..

ihanet ve saygısızlık.

“bağışlayamayacak kadar kusursuz musunuz?”

verimli mi affettiniz verimsiz mi..
ya da tersi ise öyle işte.

asla affetmemek oldukça ağır geliyor.

özellikle iş hayatımda, bana bile isteye ciddi sıkıntılar yaşatan, hatta mental sağlığımı aşikar şekilde mahveden insanların bile, içten içe affetmemekte ısrar edeceğim bir değerleri kalmadı gözümde, hatta zihnim varlıklarını bile sildi yükten kurtulmak için.

dolayısıyla;
aldatılmayı affetmem muhtemelen.
onun hiç çıkış kapısı yok. herhangi bir özrü yok.
allah kimseyi böyle bir durumla sınamasın.

aptal yerine konulmak, zekamın küçümsenmesi