yazarların asla affedemeyeceği şey

özgüven eksikliği yaşayan yetişkin herhangi biri.
kişi 25 yaşını geçmiş ve hala ağlayıp, sürekli geçmişini öne sürüyorsa o an iletişimi keserim.

kimse kimsenin dadılığını yapmak zorunda değil bu hayatta.

ateş olup yakmak
gonca güller takmak
ahu olup bakmak
som altından taç olmak
aşkıma muhtaç olmak
derdime ilaç olmak
yakut yüklü dal olmak
al ipekten şal olmak
şarkı olmak dillerde
gonca olmak güllerde
leyla olmak çöllerde

kendine layık görmediği herhangi bir şeyi karşısında reva gören kişi. riyakarlığın, saygısızlığın ve hadsizliğin dibine vurmanın en belirgin özelliği aynı zamanda

yazdıklarının sadece eleştirmek için eleştirilmesi. seni bilerek yıkmaya,yıpratmaya odaklı yapılan eleştiri adı altındaki ağır söylemler. hele de kişi bunları duyduğunda yazarlık uğraşının başlarında ise asla yetkin biri olamayacağını düşünüp büyük ihtimalle pes edecek. belki de böylelikle edebiyatımızın ilerde ki tolstoyunu veyahut dostoyevskisini karın tokluğu işlere mecbur bırakıp kaybedeceğiz. o yüzden sakın ola ki genç yazarlarımızın gururunu kırmayın. onları sadece eleştirmek için eleştirmeyin.

sanırım bende olmayandır.

bunu karşı tarafa söylemem tabi ki. ancak insandır en nihayetinde, beşer şaşar. bilmiyorum yani içten bir pişmanlığı ayırt edebileceğimi düşünüyorum.

saygısızlık ve gevşeklik kırmızı çizgidir.

kimseye kin beslemem,intikam gibi duygularla ruhumu kirletmem ama verdiğim değere rağmen ( değer vermedigim birinin tavrını önemsem) bile isteye canımı acıtan insanı asla affetmem

bir bilet alıp bu ülkeden defolup gidemediğim, hangi sokakta öldürülceğim diye beklediğim, doğduğum yerden nefret ettiren hiç kimseyi affedemem. çok alakasız bir geçiş olacak lâkin madımak otelinde 2 temmuz 1993 katliamında o bir avuç iyi insanı gözünü kırpmadan yakan aptal insanları da affedemem. benim affetmemem neyi değiştirir gerçi. hiç.

yerçekimi.

yalan, ihanet ve yarı yolda bırakılmak.

defacto * nefret ve düşmanlık.

fakir sevgilimin ilk buluşma da tavuk dönerciye götürmesi

biri beni öldürürse asla affetmem onu ama asla.

dün katılmış olduğum bir atölye de affetmek konusu işlendi. insanın kendini, karşısındaki kişiyi ve içinde bulunduğun olay ya da durumu affedememekle alakalı. peki sözlük yazarlarının bazı affedemediği şeyler neler?

güzel bi lüferi affetmem mesela.

arkamdan iş çevirilmesini ve yalanı asla affedemiyorum. beni çok kötü hissettiriyor bu iki durum.

beni doğru zamanda sevmemesi.
şimdi gelse bile bir kıymeti yok.

-mış gibi yapılmış her şey. nasıl bu kadar sahte hayatlar, duygular yaşıyor insanlar anlamıyorum.
bu karakteristklik bir yalancı olduğunu daha da kötüsü kendini bile kandırdığını göstermez mi? kendine hayrı olmayanın size daha zararı olur. kendini tanımayan, sevmeyen, güvenmeyen, inanmayan daha da fecisi iyi kötü bir şeyler yapıp farkında olmayan bilinç dışı hareketleri olan bir kişiliği ne tanımak ne de sevmek isterim.
insan dediğin iyi kötü ne yapmış olursa olsun "bunları ben yaptım." deme cesaretini gösterebilmeli. kendisinin arkasında olmayan biri nasıl sizin de yanınızda olabilir ki?
hala böyle olduğunun farkında olup devam edenlere ne demeli, hiçbir şey.
kötü hissettirdiğinin, aptal olduğunun, yalancı olduğunu bilse de kabul etmezler. her zaman karşı tarafta kusur ararlar. arkadaşım bu kadar mükemmelsen beni de bu kadar b**tan görüyorsan ne için seviyor*muş
yanımday*mış
gibi rollere kapılıyorsun? benim hislerimi değersiz görünce eline ne geçiyor? bu kırılmamdan zevk mi alıyorsun? ne acı ya, zavallısın aslında farkında değilsin.
bir kedi, bir köpek hisseden hiçbir canlı bunu yapmazken sen kimsin? hiçbir şey.

hiçbir şey demeden yarıyolda bırakmak.bazi insanlar gercekten ne halt olduğunu gösterir onlara lafım yok bu kadar üst düzey laflar edip de yarıyolda birakmak ne biliyim çok vasat bi hareket

bana yapılan hiçbir iyiliği yada kötülüğü karşılıksız bırakmadım.

kısaca bana kazık atan bedelini de öder. sabirliyimdir beklerim en kötü zamanını beklerim ki ben yapacağımı yaptığımda komple hayatı mahvolsun.

ha neden diye soranlar olacaktir çok basit çünkü yapabiliyorum.