yazarların bugün aldığı en güzel iltifat

bugün iltifat aldım, ama kayda değer bişey değil. daha çok alışıldık nezaket cümleleri, kadınlar arasında dolaşan o rutin yağlama yıkama halleri. kulağa hoş geliyor elbette ama iz bırakmıyor. çünkü gerçek iltifatın bir ağırlığı oluyor ezber değil, gözlem içeriyor. biri seni gerçekten okuyup, tam da sakladığını sandığın yerden yakaladığında anlıyorsun farkı.

tıpkı diğer günlerde olduğu gibi bugün de almadığım şeydir. güzel sözler duymayalı ve nezaket görmeyeli çok uzun zaman oldu.
bu sebepten ben de kimseye iltifat etmez oldum.

sanki her gün binlerce iltifat alıyoruz da bir de en güzelini seçeceğiz. işte iltifata benzeyen bir şey diyelim. bir tane, adam olana çok bile.

bugün kardeşimin iş yerinden bir arkadaşı ile karşılaştık. daha önce tanışmamıştık. beni daha önce bir yerde görmüş ve aileden olduğumu anlamış. ayy ben ablanı o gün en küçük kardeşiniz zannetmiştim, dedi. allah razı olsun şekerim beni neredeyse anamın rahmine geri sokacaktın. yine de ablan ne kadar güzelmiş, ailedeki kimseye benzemiyor gibi bir iltifat alsam daha mutlu olurdum. gelen geçen çok minyonsun diyor. ben kısa olduğumun farkındayım kardeşim. bana farklı şeyler söyleyin artık. (güzel değilsek güzelleşirdik yani)

şöyle bir şey oldu:

mercimek köftesi yapmıştım ve annem "benden daha güzel yapmışsın aferin kız" dedi. duygulandım. *

ben de aynı şekil annemden 2-3 saat önce "sen iyisin, boş yere üzme kendini" şeklinde iltifat almıştım. benim için motive edici, hafifletici bir sözdü yalan yok. *