yazarların entel görünmek için yaptıkları

tepsiden salçasız makarnaya on kişi kaşık sallar ayakkabının topuk kısmına basarak yürürüm.

evde asla dantel bulundurmuyorum.

ekseriyetle binaleyhn kelimesini kullanıyorum.

bakkaldan peynir alırken "kahvaltı soframdaki o zeytin-reçel kaosunu dindirmek için bu ezine peyniri aslında oldukça pragmatik bir tercih. her ne kadar dolaptaki diğer ürünlerle damak tadı açısından eklektik bir uyumsuzluk yaratsa da, üretim sürecindeki o etik hassasiyet bu peyniri benim için vazgeçilmez kılıyor." gibi cümleler kuruyorum.

bir bayram akşamı kuzenler annemi ziyarete gelmişti, hep beraber terasta oturuyoruz. herkesin ağzından başka laf çıkıyor, tabaklar, bardaklar, kahve fincanları havada uçuşuyor, çocuklar zırıl zırıl ağlıyor, kusuyor, sıçıyor. çılgınca kontrolsüz ve amaçsız bir muhabbet dönüyor, ağızdan çıkan lafların maganda kurşunu gibi nereye düşeceği bellisiz. ben de ortamdan birinin söylediği bir söz üzerine cevaben "sükut ikrardan gelir" diye bir laf ediverdim. ortamda cümlemin son hecesinin yannkılandığı o 2 saniyelik sessizliği anlatamam. herkes sadece "gelir" kelimesini anladı ama cümledeki kayıp iki parçayı bir türlü çözüp huzura eremediler.

"sükut ikrardan gelir" lafıyla entel görünebileceğiniz nadir kabilelerden biri de benim sülalem. o akşam bir daha böyle silk silk laflar etmemeye yemin ettim.