yazarların gitmek istediği şehirler

ankara, kars, adana, erzurum, urfa, antep, hatay, kilis, malatya..... (türkiye'de gitmek istediğim yerler)
londra, cambridge, sevilla, seul, tokyo, la... (aklıma geldikçe eklerim artık ghjopokjhhvgc)

seul.

bükreş.

bükreşli bunu izler demiştim seneler önce. ah ah.

şanlıurfa
bir türlü gitmek, göbeklitepe dahil içinde barındırdığı güzel yerleri gezmek nasip olmadı.

urfa'ya gidip bir konakta çiğköfte yoğrulurken, müzik çalmasını, sonra folklor ekibinin oyunlar oynamasını istiyorum. arkada kadınlar şahane yemekler yapıyorlar. yanımda bir adam çiğköfte yoğuruyor. anam anam anam.

sonra türküler, davullar zurnalar. lütfen bayım. bana bu anları yaşatabilecek iletişime geçsin.

şehir fark etmez, kısa bir seyahat çok iyi gelir.

bi tokyo yapaydık iyiydi

tokyo...

ülke içinde mardin, antep, urfa. yurt dışında dövizden ötürü hayal olsa da prag, londra ve paris.

yorgunluğum ilelebet sürecekmiş kafasındayım şu an. edit yaparım sonra.

venedik’e gitmeyi istiyorum. fakat bundan ziyade sevdiğim insanla gitmeyi arzuluyorum.

(bkz: brugge)

“ın bruges” filmini izleyenler hak verecektir.

edinburgh , hallstatt ( köy ) , sakura zamanı tokyo .

herkes batıya doğru bir hayal içerisindeyken ben ata toprakları olan semerkant şehrine bir gitmek isterim. neden buraya geldiğimizin yerinde tespitini yapmak güzel olurdu.

auckland-yeni zelanda.

gitmek istediğim top 3 listem vardı birine gittim kaldı iki.
(bkz: beyrut)
(bkz: berlin)

(bkz: semerkant)
(bkz: sidney)
(bkz: roma)
(bkz: brooklyn)

tam şehir olarak yok ama

peru
italya
mısır
ispanya.

istanbul. evet, istanbul'da okudum, tam beş senem geçti orada. şimdi ankara'dayım ve dibine kadar özlüyorum.

beşiktaşın güzelliğini, barbaros bulvarını, zincirlikuyu otobüsünün o keşmekeşini; her meşrepten insanın iç içe, ufak tefek kılçıklıklar dışında barış içinde beraber yaşayışını özlüyorum. bir yaz akşamı şafağında harem otogardan vapura yürümeyi, vapurla beşiktaş'a geçip orada kahvaltı yapmayı özlüyorum.

istanbul çok güzel bir şehir sevgili dostlar. istanbul rüya gibi bir şehir. inanın bana, mecidiyeköy kavşağında 15 dakikada 1 metre yol alan otobüse binmenin bile güzelliği var. esenler, bağcılar gibi yerler istanbul değil, oralardan bahsetmediğimi biliyorsunuz.

ah istanbul, taksim meydanında bozuklarımızı birleştirip iki tane sandie alıp otururken, o maddi yoklukta bile çok mutluydum. bir gün, mutlaka.

antalya.. neden bilmem orada huzur bulacağıma inanıyorum.